
اخیرا طوری شدم که احساس میکنم عقبم. خیلی عقب...
نمیدونم چی درسته و چی اشتباه ، توی این سن باید چیکار کنم؟ میبینم آدمایی که اصلا اهمیتی نمیدن و فقط در حال گذروندن و لذت بردن از زندگیشونن. و در مقابل حتی کوچک تر از خودم هم دیدم که انقدر مهارت داره و انقدر جلوعه که حس میکنم حتی دقیقه ای رو نباید از دست بدم. ولی...
وقتی شب برای حل یه مسئله برنامه نویسی بیدار میشینی و یهو این فکر به سرت میاد که...که واقعا ارزش داره؟ میدونی ممکنه ai بازار کار آینده رو بگیره دستش؟
وقتی درس میخونی و این عذاب وجدان هست که آیا الان که سرکار نمیری بعدا این درس خوندن هات قراره جبران کنه؟
میدونی که با این رشته ای که انتخاب کردی قرار نیست تا کنکورت درآمد خاصی داشته باشی و قراره روی دوش خانواده باشی؟
پس چیکار کنم؟ برم و کار کنم و در نهایت در آینده تبدیل به آدمی بشم که حقوق ثابت داره و دغدغه اش کوچیک ترین مخارج زندگیشه؟
چطوری بعضی آدم ها زبان خوندن ، بهترین رشته ، بهترین کشور ، بهترین شغل ، بهترین درآمد ، و در کنارش کلی کار دیگه انجام دادن؟ مگه اینا از 24 ساعت بیشتر زمان داشتن؟
وقتی ساده ترین برنامه نویس رو توی حوزه خودم میبینم که صد ها مهارت داره و میشه گفت از نظرم بهترینه اما اون هم جای خاصی مشغول نیست...پس کارم اشتباهه؟ باید برم سراغ یه چیز دیگه؟
وایسا ببینم فلانی پیام داده میای بریم بازی کنیم؟ و من باید چندین و چند معادله برای خودم انجام بدم که ببینم آیا این چند ساعت بازی مشکلی نداره؟ و در حین بازی هم عذاب وجدان ول نمیکنه...