خلاصه به هر ضرب و زوری بود وارد اتاق دکتر شدیم. یه صندلی کنار میز دکتر بود، نشستم؛ مادرم هم ایستاد و شروع کرد به تعریف، در واقع ارائه شرححال! منم طبق معمول ساکت نشسته بودم، نمیدونم چرا همیشه وارد اتاق دکتر که میشم حرفم نمیاد… حس میکنم مامانم اینجور وقتا تو دلش میگه «ذلیلمرده بنال دیگه! اینهمه تو خونه آه و ناله کردی حالا لالمونی گرفتی؟!».
همینجوری مادرم داشت با حرارت میگفت که یه جا منم خواستم اظهار وجود کنم و یه چیزی گفتم؛ دکتر که داشت ازمایشا رو میدید تازه سرشو آورد بالا و خیلی جدی گفت: «مریض کیه؟!😐»
که اونجا مامانم اشاره کرد و گفت: «اینه!» (به درخت میگن البته!).
دیگه اونجا خودم ماجرا رو دست گرفتم، هرچند مادرم همچنان این وسط پیازداغشو زیاد میکرد. دکتر بعد از نگاه کردن به آزمایشها گفت باید جراحی شی؛ البته مشخص بود و تاریخ عملم زد برای فردا. اینجا بود که مادرم پروژه جدید رو کلید زد: «نه آقای دکتر خیلی حالش بده، از دیشب تا حالا دو بار از درد بیهوش شده! (من اون لحظه: 😳) تاریخ عملو بزنین برا امروز…»
دکتر گفت: «نمیشه خانم، من اصلاً امروز اتاق عمل نیستم.» ولی مادرم همچنان در حال ارائه شواهد زنده برای وخامت اوضاع من بود! کار داشت به جاهای باریک میکشید که گفتم «مامان خوبم، بسه…»؛ قبل اینکه دکتر کلاً قاطی کنه، آخه سابقه داشتم که میگم.
خلاصه من در مورد عمل سوال پرسیدم و دکتر شروع کرد به توضیح دادن، تا جایی پیش رفتیم که داشتیم عملاً وارد پروسه جراحی میشدیم. دیگه تشکر و خداحافظی کردیم و بلند شدم. هنوز پای من از اتاق بیرون نرفته بود که نفر بعدی سرشو انداخت پایین و اومد داخل! با خودم گفتم واقعاً همه پا به ماهن! آخه خدایی من هیچوقت به خودم اجازه نمیدم تا کسی نیومده بیرون برم داخل ولی همیشه شانس منه نفر بعدی همینجوری میاد داخل تازه الان که تموم شده بود خیلیا وقتا وسط ویزیت میان تو.
از اتاق اومدیم بیرون دوباره فضای سالن انتظار و همون شلوغی و صداها...