زمان زیادی بود تصمیم داشتم ورزش روزانه را شروع کنم. سلامتی اولین هدفم بود. بارها این تصمیم را به تعویق انداختم. اما بلاخره از دو هفته پیش در باشگاه بدنسازی ثبت نام کردم و ورزش منظم شروع شد.
نگران بودم که ورزش وقتم را بگیرد، انرژی مفیدم را که می توانم صرف کارهای مفیدتر کنم از دست بدهم و یا حتی دچار ضعف بدنی شوم. جلسه اول روی در ورودی باشگاه چشمم به پوستری خورد با این متن که: ورزش وقت‌گیر نیست وقت‌ساز است. می دانم دو هفته آنقدر زمان کمی است که ممکن است بگویید جوگیر شده اما همین تجربه کوتاه نشانم داده که ورزش هوازی و مرتب چقدر در سلامت روحی م موثر است. صبح‌ها با انگیزه شروع روزی پرانرژی و مفید بیدار می شوم و بعد از باشگاه هم کاملا سرحال هستم. اصلا حتی این احساس که با هر بار ورزش کردن سلامت تر و آماده تر می شوم برای من حسی بسیار دل نشین را به همراه دارد.
هوا بهاری است و کرج دوست داشتنی ام، در نقاط معدودی که هنوز از ساخت و سازهای (غیر)مجاز در امان مانده، بسیار سرسبز شده. پیاده روی قبل باشگاه، بدور از استرس و افکار نگران کننده واقعا دلچسب و دوست داشتنی است.
امروز یاد روزهایی افتاده بودم که در مدرسه کلاس ورزش را می پیچاندیم تا المپیاد بخوانیم. چرا معلم ورزش به ما نمی گفت که همین یک جلسه در هفته چقدر می تواند نشاط آور باشد برای ما؟ معلم ورزش سخت گیر بود و همان چند جلسه ای هم که می رفتیم فقط حرف نثارمان می کرد که فلان جانور از شما بهتر سرویس می زند. ورزش خوب بود. همان سال بعد البته همگی باز ورزش را دوست داشتیم. یاد پینگ پونگ بازی ها، توپ بدنسازی مدرسه، دارت و بچه ها به خیر. داشتم فکر می کردم دینی مدرسه دینی نبود، ورزشش ورزش نبود، زیستش زیست نبود، پرورشی اش پرورشی نبود، هنرش هنر نبود. چقدر سخت بود این سال ها درس دادن در دبیرستان وقتی می دانستم که بچه ها تا چه حد در مدرسه چیز یاد نمی گیرند.
باشگاه فضای بسیار مثبتی دارد. به هیچ عنوان حس رقابت به آدم نمی دهد. البته شاید باشگاه برای آقایان متفاوت باشد. امروز متوجه شدم که چقدر این که در فرهنگ ما، آدم ها مدام در جاهای عمومی به هم نگاه می کنند تا ببینند چکار می کنی، هماهنگ است با این احساس رقابت مداوم داشتن. گاهی متوجه می شوم در ناخودآگاهم نهادینه شده که خودم را با دیگران مقایسه کنم. مثلا اینکه خانم هم باشگاهی سه ماه است شروع کرده و می تواند فلان حرکت را بسیار خوب انجام بدهد باعث می شود تا فکر کنم که آیا من هم می توانم؟ گیریم که نتوانم. در چهار ماه که بلاخره می شود. نشد در پنج ماه. اما این حس رقابت داشتن به حدی نهادینه شده که متوجهش نمی شویم. همین قیاس های کوچک کوچک است که به تدریج حالمان را خراب می کند، خودباوریمان را از بین می برد و برایمان استانداردهای موهوم ایجاد می کند که اگر نداشته باشیمشان یعنی بدیم.
دلم می سوزد برای بچه های مدرسه. تمام آموزششان برای رقابت است. حتی پیانو نواختن یا عکاسی. گاهی حتی برای رقابت والدینشان. بگذریم...
