از مجموعهی: صدایی از پشت در بسته
✍🏻 نوشتهی Nora
قاشق رو آورد بالا.
یه لقمهی ساده، برنج و یه تیکه نون.
نه عطر خاصی داشت، نه مزهی دلخواهی… ولی خب، غذا بود دیگه.
تا لقمه رسید به دهنش، یه چیزی توی گلویش گیر کرد؛
نه غذا… نه استخون…
یه فکر.
یه تصویر.
یه خاطره.
یاد اون شامی افتاد که هیچکس حواسش به اشک توی چشمهاش نبود.
یاد اون باری که پشت سفرهی شلوغ، فقط صدای خندیدن بقیه رو شنید،
در حالیکه توی دلش فقط میخواست کسی بگه:
"داری گریه میکنی، نه؟"
همین لحظه، سرش رو آورد پایین.
آروم. بیصدا.
نگاه کرد به دستهاش… لرزش داشتن.
یه نفس عمیق کشید، انگار بخواد بغض رو قورت بده…
اما قورت داده نشد.
لقمه هنوز توی دهنش بود.
بغض هم.
درد هم.

یه جمله تو ذهنش چرخید:
«هیچچیز دردناکتر از این نیست که وسط غذا خوردن بفهمی،
دیگه اشتهایی برای زندگی نداری…»
بلند شد. آروم.
رفت سمت پنجره.
با خودش گفت:
"شاید امشب غذا نخوره…
ولی قول داد، فردا برای خودش یه لقمهی دوستداشتنی درست کنه.
اون یکی که با عشق مزه میده…"