سال 92 که برادرم دچار توده مغزی شد ضربه هولناکی به خانواده ما وارد شد.
همه سعی میکردیم هوای همدیگر را داشته باشیم مخصوصا به لحاظ عاطفی، چون به لحاظ مالی کسی را نداشتیم که رویش حساب کنیم. جز این که برادرم کارمند دون پایه بانک بود و امیدوار بودیم آنها هزینه ها را جبران کنند.
اما در همان اولین روزهایی که دسته جمعی دنبال بهترین پزشکان جراح مغز و اعصاب میگشتیم فهمیدیم همه راه ها به بیمارستان های خصوصی و برای ملاقات با پزشک فقط به مطب خصوصی خود جراح ختم میشود. همه اعضای خانواده پنج نفره مان برای اولین بار در عمرمان داشتیم وارد جهان بی رحم "سرمایه داری سلامت" میشدیم.
از آن روز خاص دو تا خاطره هولناک یادم مانده. یکی اینکه منشی دکتر بی ادب ترین منشی بود که در تمام عمرم دیده بودم. اما این در برابر رفتاری که خود دکتر کرده بود چندان مهم نیست. من جرئت نکرده بودم بروم داخل اتاق و وقتی مادر و برادرم با لب و لوچه آویزان آمدند بیرون یکی از مهمترین جملاتی که از قول جراح گفتند این بود که "تا شما میروید هزینه را تامین کنید ما هم یک وقت برایتان در نظر میگیریم." مادرم گفت پوزخند هم زده.
باور نمیکنید که همه چیز همین قدر واقعی بوده؟ فکر میکنید من دارم شورش میکنم؟! خب، امیدوارم هیچ وقت تجربه ای که خانواده ما دو بار پشت سر گذاشته را نداشته باشید. چیزی که تعریف کرم دفعه اول بود و عکسی که بالای این مطلب میبینید مربوط به دفعه دوم است. اولین روزی که یک ماه پیش احساس کردم سرعت مطالعه ام کم شده و کلمه ها را گم میکنم با خوش خیالی گمان کردم ماجرا به خاطر فونت کوچک و نثر بد و شلخته نویسنده است. روزهای بعدش انگار مشکل برطرف شده بود تا آن شبی که اختلال خواب همیشگی پشتم را زمین زد...
و فردایش هر کار میکردم نمیتوانستم راحت و روان مطالعه کنم. سرعت مطالعه ام از سرعت خواندن دختر 9 ساله ام کمتر شده بود ولی باز با خوش باوری فکر کردم همه چیز به خاطر بی خوابی شب قبل است. خلاصه خوش خیالی را کنار گذاشتم و ماجرای درمان را شروع کردم و یکشنبه هفته پیش برای اولین بار با تصویر این مهمان ناخوانده در سرم روبرو شدم و وقتی دکتر مغز و اعصاب برایم MRI همراه با تزریق ماده حاجب تجویز کرد به شکل واضح تری این غریبه، این مزاحمه یا شاید هم مهمان ناخوانده را دیدم. اگرچه در این روزها بارها اشک ریخته ام اما به نظرم رسید بالاخره بعد از 13 سال ماجرای رفتار وقیحانه آن جراح طماع با برادرم را بنویسم.
اوضاع دردناک جامعه پزشکی ما تابعی از بی عدالتی ناشی از "سرمایه داری سلامت" است که باعث شده دبیرستانی های با استعداد با آرزوی رسیدن به یکی از پول سازترین رشته ها یعنی پزشکی در کنکور رقابت کنند. من خودم را بابت این که در مطب یک پزشک مشهور (برای بیماری یکی از فرزندانم رفته بودیم) در کارت خوانی که به دیوار نصب شده بود پول را به حساب آن پزشک کارت به کارت کردم نمیبخشم. همه کارمندان دولت، نظامی ها، مغازه داران و اصناف و خلاصه هرکس در این مملکت ریالی درآمد کسب میکند مالیات میپردازد ولی عده ای پزشک بی شرف در این سازوکار "سرمایه داری سلامت" حتی یک ریال هم مالیات نمیدهند و با اولین ترقه ای که علیه کشور شلیک بشود وطن را رها میکنند. با این که حالم خوب نیست ولی واجب میدانستم در این باره بنویسم.
انشاالله که توکلم به خدا و توسلم به امام رضا علیه السلام کمک میکند این مشکل حل بشود ولی حداقل روی کاغذ با خودم فکر میکنم جان ناقابل من چه ارزشی دارد که به خاطرش پول ناچیز خانواده را توی شکم عده ای پزشک خدانشناس بریزم؟ پزشکان فداکار و ازخودگذشته هم فراوان داریم اما متاسفانه اکثریت قاطع با پزشکانی است که این شغل به مثابه منبع درآمد لایزال برخورد میکنند و متاسفانه به لحاظ صنفی به شدت حامی همدیگر هستند و حتی متدین ترین شان هم اجازه نمیدهد این جایگاه متزلزل بشود و عدالت محقق شود. نمونه اش دکتر مرندی پزشک رهبر شهید که در برابر تلاش هایی که در این زمینه انجام شد مقاومت کرد.
میخواستم در این مطلب از تنش های این روزهایم بنویسم اما گفتم بگذار یک قدم دیگر طرحی که درباره رفتارهای ضدسرمایه داری درانداخته ام را تکمیل تر کنم چون واقعا موقعیتی که در آن قرار گرفته ام موقعیتی است که دارم امتحان میشوم آیا واقعا حاضرم درباره اخلاق سیاه سرمایه دارانه مقاومت کنم یا نه. لااقل فعلا روی کاغذ تصمیم دارم مقاومت کنم. به علاوه اینکه فکر نکنم اصلا امکان تامین هزینه برای پزشکان خصوصی را داشته باشم. بیمه تامین اجتماعی ام هفته پیش قطع شد و وقتی همکاران خبر بیماری ام را شنیدند با زحمت وصلش کردند.
بیمه تکمیلی هم ندارم. امیدم به دعای شما مخاطبان این صفحه است و البته به صفر فردایمان به مقصد حرم امام رئوف حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام. برادرم و همسرم نگران هستند که هنگام رانندگی اتفاقی نیفتد ولی قرار شده مثل دفعه های قبل مسیر را در دو کورس برویم و شب میان راه استراحت کنیم. شاید این مطلب غلط های املایی زیادی داشته باشد که پیشاپیش عذرخواهی کنم.
به امید روزی که نظام درمانی جلوی پزشکان طمعکار را بگیرد و درآمدهای مشاغل مختلف عادلانه باشد و هیچ دانشجویی به طمع پول به سمت رشته پزشکی نرود. اما چون طرح من از ابتدا این بوده که فقط با رفتارهای ضدسرمایه داری میشود با سرمایه داری جنگید: به امید روزی که به خطر سلامتی مان باج ندهیم!
انشاالله هر کسی این مطلب را میخواند در سلامتی کامل از بودن در کنار عزیزانش لذت ببرد و برای سلامتی من هم دعا کند. منتشر کردن عکس این تومور به امید جلب دعای خیر شما عزیزان هم بود.
امیدوارم با دل خوش از سفر مشهد و زیارت امام رضا علیه السلام برگردیم.
