جلسه اول کلاس نویسندگی، قرار شد داستانی بنویسیم با موضوع "طبقه شصت و هفتم یک ساختمان نیمهکاره". من با تجربههای زیستهم، سوار قالی سلیمان عنصر خیالم شدم و نوشتم. جلسه دوم خوندمش. استاد و بقیه با بولدوزر از روی این نوشته رد شدن :) ولی اینجا میذارمش چون دوستش دارم. چون این نوشته حتی اگر بیشتر دلنوشته باشه تا داستان، برام عزیزه. چون نشون میده من به خودم وصل شدم. به ترسم غلبه کردم. خیال کردم. و توی جمع خوندم...
پایین رو نگاه کردم. دلم هری ریخت. از این بالا همه چیز در کوچکترین حالت ممکنه. از ماشینهایی که تازه چراغشون رو روشن کردند فقط یه خط معلومه. نفسم سخت بالا میاد بسکه قلبم تند تند میزنه. من عاشق هیجان ارتفاعم. عاشق خنکی هوا این بالا، این صدای سکوت حرکت آروم باد. اما طبقه 67م یه ساختمون نیمهکاره دیگه پاراسل سواری بالای دریای جنوب نیست، وحشتآوره.
نفهمیدم چطور شد که اومدم اینجا. این نقطه. اگر کسی بفهمه حتما فکر میکنه زدم زیر همه چیز و تسلیم شدم. هیچوقت کسی درک نمیکنه که توی موقعیتهایی که زندگی بهم سیلی زده چقدر بیاحساس و سردم. چطور براشون توضیح بدم که فقط میخواستم غروب رو نزدیک به خورشید تماشا کنم؟ چطور توضیح بدم که یه احساس عجیب و مرموز پاهام رو هدایت کرد سمت این کنسول؟ حق دارن که باور نکنن.یک ساعت پیش که از مطب دکتر اومدم بیرون زنگ زدم به مامان. گفتم بهش. نفسش لرزید و گریه کرد. بعد از چند ثانیه سکوت گفت: شام میایید اینجا؟ قرمهسبزی گذاشتم.
به امیرعلی با پیامک خبر دادم. دیگه جون حرف زدن رو نداشتم. سوار ماشین که شدم چشمم خورد به تراول ماگ چایی صبح. حتما انقدر گرم نگهش داشته که بتونم برم سر اون ساختمون نیمهکارهه و بقیهش رو اونجا بخورم. برم اونجا، اون بالا نزدیک به خدا، شاید اونجا بهتر صدام رو بشنوه. شاید واقعا آلودگی هوای تهران و پارازیتها روی اتصالمون تاثیر گذاشته.
به طبقه 67م که رسیدم، انگار یکی بهم گفت برو روی اون میله. اونجا حالت بهتر میشه. از اون مدل وسوسههای شیطان رجیم بود وقتاییکه قبل از اذان وضو میگیرم به نیت نماز اول وقت اما لعنتی کاری میکنه که دو سه ساعت بعدش نمازم رو میخونم.
حالا که از این بالا خوب به پایین نگاه میکنم همه چیز بیاهمیته. یعنی برای الهه هم همینجوری بود؟ اون لحظهای که لبه پشتبوم ایستاده بود، اون لحظهای که تصمیم گرفت برای آخرین بار نفس بکشه، برای اون هم زندگی همینقدر کوچیک بود مثل آدمها از این بالا؟ برای من هنوز ترس مرگ از ناامیدی زندگی پررنگتره. من با برنامه قبلی نیومدم اینجا، اما الهه یه بلیط یکطرفه از بروجرد گرفت و اومد به تهران، حتی فکرش رو هم نکرد که شاید لحظه آخر پشیمون بشه، شاید لحظه آخر هنوز چیزی باشه که به همین زندگی کوچک بیرحم وصلش کنه. قاطع قاطع تصمیم گرفت. پا گذاشت روی همه چیز و پرید پایین و تا آسمون پرواز کرد و پلیس دور جسمش روی زمین خط سفید کشید.
هوا سردتر شده. میلرزم. از غم. از خشم. از اشک. گرمای چایی هم دیگه کارساز نیست..
ویبره گوشیم از فکر و خیال بیرونم میاره. امیرعلیه که برای هزارمین بار پیام داده. این بار با زبون خودم باهام حرف زده. چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور.
در جواب براش مینویسم: مامانم گفت قرمهسبزی پخته. میای بریم اونجا؟
پ.ن 1: شخصیت الهه خیالیه، اما اتفاقی که براش افتاد واقعیه...
پ.ن 2: تجربه زیسته خودم هم در این داستان واقعیه...
حالا سوال... داستانم اونقدری که دوستش نداشتن، دوست نداشتنی بود؟
دارم با خودم دو دو تا چهارتا میکنم که آیا جلسه آینده احساسم رو سر کلاس بگم؟ این که بازخوردها طوری بود که گویا این اولین تمرین کلاس نبوده و دوره 3 ماهه کلاس تمام شده و من اصلا شاگرد خوبی نبودم در این مدت. و انگار که این داستان، پروژه پایانی دوره بوده و قرار بوده تمام استعداد من و نکات دوره در این داستان دیده میشده...
خوشحال میشم نظرتون رو بدونم. شاید حالم کمی بهتر بشه...