زندگی به اندازهی کافی سخت است. اما وقتی شرایط بیرونی جامعه سختتر میشود، هر کس زیرِ سختیهای خاص خودش -در سایهی وضعیت جامعه- له میشود؛ هر چه مشکلات بیشتر، فشار بیشتر.
بیپول باشی فقیرتر میشوی. بیمار باشی باید در کنار درد جسمی، با کمبود امکانات پزشکی هم کنار بیایی. مشکلات خانوادگی در این شرایط وحشتناکتر میشوند و ...
در این میان نسل دیگری هستند که میخواهند از گذرگاهی عبور کنند به نام کنکور.
کاری به این موضوع ندارم که این چه سیستم و روشی است، خوب یا بد است و باید چطور باشد. اما به هر حال برای ورود به دانشگاه باید سازوکاری وجود داشته باشد و در کشور ما هم اینگونه است.
کنکوریهای همهی نسلها استرس داشتند و دارند. نگرانیهای امتحانات مدرسه، فشارِ تحمیل شدن آزمونهای آزمایشی، سختی سوالات، فرمولها، روشهایی متنوع تست زدن و... گاهی بعضی از روشها آنقدر عجیب میشوند که آدم اگر دقیق شود به عقل سازندهی این روش شک میکند! قصد توهین به معلمان زحمتکش را ندارم. خودشان هم حتماً میدانند منظورم چیست.
نگرانی مقایسه شدن دانشآموزان در مدرسه و بچهها در خانه، چشم و همچشمی با اقوام و تحمیل رشتههای تحصیلی هم که چیز جدیدی نیست... یا اضطراب از نمره منفی، حواسپرتی در حل سوالات سادهای که به عمد پیچیده طرح شده و سرزنش اطرافیان؛ از پدر و مادر بگیرید تا معلم و پشتیبان و مشاور و ...
سالهاست که رقابت سر رشتهها و دانشگاههای خوب است وگرنه کسی که فقط قصد دانشجو شدن داشته باشد راههای سادهتری برایش فراهم است؛ البته با جیب پر از پول!
این نوشتهام در مورد کنکوریهاست چون میدانم همهی استرسهای یک کنکوری در این سالهای کشور بیشتر و بدتر هم شده... زمانی که من کنکور دادم آینده مبهم بود اما این قدر تاریک نبود. اتفاقهای عجیب میافتاد اما پیدرپی نبود. مشکلات مالی هم که همیشه در تاریخ بوده...
من آدمی نیستم که بگویم درس بخوانید یا نخوانید. یک نسخه را نمیتوان برای همه پیچید. همه چیز بستگی به شرایط شخص دارد و علایقش و ... هر کس باید الگوی خودش را پیدا کند.
با این فضایی که سالهاست به وجود آمده که درس نخوانید و دانشگاه نروید و مستقیم به بازار کار بروید هم خیلی موافق نیستم. درست است در دانشگاه درسهای تئوری و بروز نشده ممکن است کسلکننده باشد و عملاً دانشجو چیزی یاد نمیگیرد. اما حواسمان باشد نباید چرخ را از اول اختراع کرد.
شاید مدرک فقط کاغذی باشد که همیشه نشانهی سواد شخص نیست؛ اما صفر و یکی هم نگاه نکنیم. حس میکنم پشت این تفکر و تبلیغات، چیز دیگری پنهان شده؛ وگرنه این حجم تبلیغ بیسوادی و تبدیل آن به تفکری جامع و اجباری مشکوک است. حرفم همان است که گفتم: برای همه نباید یک نسخه پیچید.
من از معضلات مدارس و دانشگاهها و اوضاع سیستم آموزشی صحبتی نمیکنم. حرفم این بود که کنکوریها در این شرایط وضعیت سختتری دارند. وضعیت کلاسهای غیرحضوری و ترس از حضوری شدن در شرایط ناامنی در طول سال تحصیلی و امتحاناتی که در سایهی جنگ برگزار میشوند، برای نوجوانی که خود را آمادهی کنکور میکند فلجکننده است. مخصوصاً اگر شخصیت مضطربی هم داشته باشد.
گاهی فکر میکنم من که سال کنکور از کوچکترین مسائل نگران میشدم و سناریوها مختلف در سرم داشتم و برای همهشان مضطرب بودم، اگر این روزها کنکور داشتم در چه حالی بودم؟
امیدوارم بهترینها برایشان پیش بیاید.
