1- داستان از اینجا شروع میشه که سطح تحمل استرس تیم قابل تشخیص میشه. میدونی یه چیزهایی داره استرس تولید میکنه. اکثرا جنس ترس دارند. ترس از نرسیدن به بازار، ترس از دیده نشدن، ترس از عدم موفقیت در همکاری و خیلی از ترس هایی که ممکنه ریشه یکسانی داشته باشه. مهم اینه که این ترس ها دیده بشه و استرس بعدش قابل درک باشه. و اونجا در کنارشون کم نیاری و بگی همه چیز قابل حله.
2- قدم بعدی این میشه که هرچی بلدی بریزی توی یه دیگ و همش بزنی ببینی چی از توش درمیاد. مثلا اینکه به آدم ها فکر نکنی و به جاش به نقش ها فکر کنی. مثلا اینکه اگر مشکل فنی نیست، آیا نقش ها به درستی تعریف شدن؟ آیا در تعریف نقش ها و تشکیل تیم دچار مشکل سوله نشدی؟ نوع همکاری ها چطوره؟
3- قدم بعدی تفکر عمیق هست. لایه های مشکلات رو کنار بزنی، فیدبک ها به عنوان غرغر از هم تیمی و افراد رو کنار بزنی و ببینی اصل مشکل کجاست. بیشتر وقتت و انرژی برای همین جاست که حساس ترین مرحله است. اینکه در آخر کجا را نشانه میگیری. افراد؟ فرآیند ها؟ تعاملات و همکاری ها؟ یا شاید هم به کمبود ها برسی.
4- یه تشخیص خوب راه حل هم ارائه میده. از این به بعدش مهم اینه که spike بزنی. عمل کنی، فیدبک بگیری اگر لازم شد اصلاح کنی و شاید راه های جدید رو پیدا کنی. تو این مرحله باید یه خط کش دستت باشه. اینکه چی رو اندازه بگیری و چه وقت اندازه بگیری مهمه. هرچی تجربه ات بیشتر بشه زودتر خط کش دستت میگیری و تو اندازه گیری دقیق تر میشی.

داستان برای من از یک سال و نیم پیش شروع شد که همه تیم پیاده سازی شدن یک تیم اسکرام، تا دیروز که با دو تیم اسکرام همه کارها انجام میشد و امروز که همه مشکلات اخیر و نیاز به بهبود جدید من رو به این نقطه رسونده که ما یک تیم اسکرام هستیم و 3 تیم کانبان که بقیه کارها رو انجام میدن.
خط کش من، با تجربه صفر، یک سال و نیم طول کشید تا بتونه درست اندازه بگیره، این روزها با دونستن مفاهیم مکمل توی حوزه هایی مثه مدیریت، بررسی زنجیره ارزش، نیروی انسانی و... هست که میتونم بهتر ببینم، یه چراغ نفتی دستم باشه و بهترین تصمیم حال رو بگیرم. از اینجا به بعد میدونم همه چیز سریع تر اتفاق می افته اما این رو هم میدونم که این داستان همیشه ادامه دارد...