پیتزا مینویسه (:
چند روز پیش بود که این عکس رو توی صفحه لینکدین تکراسا دیدم ( انصافا محتواهاشون رو دست نداره) و فکر کردم چقدر درسته!

آره خیلی دردناکه ولی یکمم کمک کنندس. یعنی به آدم یادآوری میکنه یکم حواست باشه روی چی وقت میذاری، اصلا قراره تو روزای آینده استفادش کنی؟ اگه برای آیندته، برنامهای برای مرور کردنش داری؟ واقعیتش من اصلا به هیچ کدوم از اینا تا حالا فکر نکردم اما الان که نگاه میکنم اون چیزایی که ازشون استفاده کردم به طور مداوم خیلی بیشتر توی ذهنم موندن و یجورایی تایید میکنه این طرز فکرو.
دو روز بعد اینکه این عکس رو دیدم، بعد از مدت ها شروع به خوندن کتابی کردم از حسین نصر به اسم "جوان مسلمان و دنیای متجدد" خب شروع به خوندن مقدمه کردم و وقتی به فصل اول رسیدم تا 20 صفحه با نوشته ها و خط خطی ها و برچسب هایی که چسبونده بودم مواجه شدم! بله من قبلا این کتاب رو تا صفحه 30 خونده بودم و اصلا روحمم خبر نداشت! اینم یه تلنگر دیگه بود و واقعا هم عجیب بود که اصلا نوشته های خودمم برام آشنا نبود. پس آقا، اگه برای مرور کردن چیزی برنامه نداری نخونش، یادش نگیر چون میشه باد هوا!
امروز صبح بالاخره تونستم یک قدم برای زودتر بیدار شدن بردارم و ساعت 8 بیدار شدم (یسسسسسس D:) و رفتم نون بربری بگیرم سر صبحی. یه نونوایی بربری هست توی محله ما که اسم شاتر و نونوایی رستمیه، در کل هم دو تا نونوایی بربری هست و نونوایی رستمی دورتره نسبت به من، اما همیشه میرم و از آقای رستمی نون میگیرم. آقای رستمی تنور چرخونش کنار پنجرست و نون که از تنور در میاد بعد از 4-5 دقیقه تاخیر مستقیم میره دست مشتری، آقای رستمی ماسک میزنه، آقای رستمی با طمانینه با مشتری هاش حرف میزنه و همهی کارهاشم با نظمه. یعنی هر وقت برسی میتونی پیش بینی کنی حدودا کی نون به دست میرسه.
واقعا این آدمو دوست دارم. همیشه عشق میکنم وقتی میبینمش، با خودم فکر میکنم این همه با خودت فکر میکنی تاثیر بذارم روی آدما، فلان کنم بهمان کنم واقعا همین آقای رستمی به قلب چند نفر اطمینان میده، زندگی چندین نفرو بهتر کرده با همین رعایت نظم، انصاف، بهداشت و چیزایی که به ظاهر ساده به نظر میان؟ خیلی ها خیلی. بعضی وقتا ته دلم آرزو میکنم شغلم مثل آقای رستمی باشه، فکر میکنم اونطوری راضیم. ولی شاید خود آقای رستمی ندونه چقدر آدم خوبیه، چقدر داره به بهتر زندگی کردن آدما کمک میکنه و شایدم بدونه. ولی من فکر میکنم من اگه جاش بودم نمیدونستم و زودی کم میاوردم، زودی خسته میشدم. نمیتونستم هر روز یه کار تکراری انجام بدم چون فکر میکردم بیهودست، به درد نخوره و رهاش میکردم. اما نبوده و نیست.
یکی از چیزایی که خیلی دوست دارم توی مراحل مختلف زندگی بهش برسم، خودآگاهی بیشتره، توانایی دیدن خود از بیرون با چشمان باز :)