" من کوچک بودم "
تو یادت نمیآید
من کوچک بودم
که عاشق شدم
در کوچهپسکوچههای خاکی خانه
پا برهنه
در زمستانی
که برف
از سوراخِ چکمههایم
به درون سرک میکشید
در بهاری
که شمعدانیهای ایوان
گل دادند
آن روزها
بابا را
به خاک سپرده بودند
و مادر
بر غریبیاش
اشک میریخت
تو هیچوقت یادت نمیآید…
من همانروزها
لبخندت را
زیر چادر رنگیات دیدم
با گلهای قرمز
همرنگ لبهایت
آنجا عاشق شدم
و عشق را
در پستوهای زخمی دلم
زندانی کردم
با اندامی لاغر
و استخوانی
مثل مَردها آه کشیدم
تو یادت نمیآید…
اما حالا
که باد
قصد دارد
خاکسترم را با خود ببرد
قدری شتاب کن
شاید دوباره
در کوچههای خاکی
تو را ببینم
شاید…
چند قدمی
راه رفتیم…
محمد بیاتی