من محمدرضا لواسانی هستم. نگاهم به قهوه هیچوقت شبیه یک شغل معمولی یا دغدغهای برای گذران روزمره نبوده و نیست؛ قهوه برای من، امتداد طبیعی یک سبک زندگی لوکس، جستوجوی بیوقفه برای بهترینهای جهان و درک عمیق از مفهوم «اصالت و کیفیت بینقص» است. از همان سالهایی که در جمعهای خانوادگی و محافل خصوصی، طعم ناب قهوههای تکخاستگاه اتیوپی و گیشاهای پاناما را در کاپهای دستساز و سفارشی مزمزه میکردم، متوجه شدم که این دانه سیاه، زبانی مشترک میان کسانی است که یاد گرفتهاند بهترینها را بدون توجه به برچسبهای قیمتی تجربه کنند.
در دنیایی که خیلیها قهوه را صرفاً وسیلهای برای بیدار ماندن در ساعات کاری میدانند، من آن را در آرامش صبحگاهی باغها و ویلاهای لوکس لواسان، دور از هیاهو و با دستگاههای اسپرسوساز سفارشی و دستساز ایتالیایی لمس کردهام. برای من، دمآوری یک فنجان قهوه همردیف با روشن کردن موتور یک سوپراسپرت یا ماشین لوکس کلاسیک، نیازمند دقت به جزئیات، شنیدن صدای مکانیک ظریف و لذت بردن از اوج مهندسی است؛ چیزی که تا در بطن آن زندگی نکرده باشی، فقط شبیه کلمات توخالی به نظر میرسد.

حضور و تردد دائمی در کافههای لاکچری و خاص شمال تهران—از فرشته و زعفرانیه گرفته تا کافههای پنهان و اختصاصی در برجهای مدرن الهیه—باعث شد تا سالها پشتصحنه این صنعت پرزرقوبرق را از نزدیکترین زاویه ممکن تماشا کنم. نشستوبرخاست با مالکان این مجموعهها، سرمایهگذاران کلان، و بیزینسمنهایی که صدها هزار دلار صرف واردات پیشرفتهترین ماشینهای اسپرسوی سفارشی مانند لا مارزوکو و اسلیر میکنند، به من دیدگاهی داد که در هیچ دوره آموزشی یا وبلاگ معمولی پیدا نمیشود. من اقتصاد پشت این بارها را از زبان کسانی شنیدهام که قیمت یک دستگاه آسیاب برایشان معادل خرید یک خودرو است.
مراودات نزدیک و رفتوآمدهای صمیمی با ثروتمندترین واردکنندگان، مدیران کارتلهای واردات دانه سبز و تاجران بزرگ این حوزه، همیشه این امتیاز را به من داده که جلوتر از جریان عمومی بازار باشم. بارها در نشستهای غیرعمومی در سالنهای VIP و ویلاهای اختصاصی دوستان سرمایهگذارم، دانههایی با بالاترین نمرات SCA و میکرولاتهای نایاب حراجیهای بینالمللی مثل Best of Panama را تست کردهام، قبل از اینکه اصلاً نامشان به گوش بازار یا منوی کافههای تجاری برسد.
در کافیژورنال، تصمیم گرفتم این پردههای تکراری و ادعاهای بیاساس را کنار بزنم و قهوه را همانطور که در طبقه اشراف و جریانهای لوکس جریان دارد روایت کنم. اینجا قرار نیست متنهای ترجمهشده و کلیشهای بخوانید؛ کار من واکاوی دقیق بازار کافهنشینی سطح بالا، تحلیل تصمیمات مالکان سرمایهدار، و ثبت تغییر ذائقه کسانی است که فنجان قهوهشان بخشی از استایل، پرستیژ و جایگاه اجتماعیشان است.
یکی از بخشهای اصلی نوشتههای من، نقد و بررسی بیتعارف کافهها، فضاها و باریستاهای سطح اول است. از آنجایی که هیچ وابستگی مالی به حمایتهای تبلیغاتی یا حامیان مالی ندارم، بدون ملاحظه قلم میزنم؛ اگر کافهای در یک لوکیشن اشرافی میلیاردی سرویس بیکیفیت بدهد، با همان صراحت آن را به چالش میکشم که از هنر باریستایی ناب در گوشهای دنج از یک عمارت تجاری تمجید میکنم. برای من، خروجی درون فنجان باید به اندازه دکوراسیون چند ده میلیاردی و خودروهای لوکس پارکشده جلوی در، بیعیبونقص باشد.
علاوه بر این، در نوشتههایم پیوند میان سفر، زندگی مدرن و معماری کافههای فوقلوکس جهان را دنبال میکنم. از روفگاردنهای اختصاصی در برجهای بینالمللی تا سفرهای تفریحی و اقامت در هتلها و ویلاهای لوکس دنیا، همیشه به دنبال درک این هستم که برندهای بینالمللی چطور توانستهاند برای قشر ثروتمند ارزشآفرینی کنند. این تجربیات دستاول و مشاهده مستقیم کافههای شاخص میلان، پاریس و دبی، سنگ محکی است که با آن استانداردهای موجود در کافههای ایران را میسنجم.
کافیژورنال محفلی است برای مخاطبانی که به مرز میان «عادی بودن» و «خاص بودن» واقفاند؛ کسانی که قدر دانههای خاص، تجهیزات بااصالت، طراحیهای فاخر و روایتهای عمیق را میدانند. خوشحالم که در این ستون، دیدهها، تجربهها و لایههای پنهان دنیای جذاب، پرهزینه و اشرافی قهوه را با شما در میان میگذارم؛ جایی که هر فنجان، داستانی از سلیقه بیبدیل، ثروت هوشمندانه و اصالت واقعی است.
نویسنده: محمدرضا لواسانی