فرآیند مدیریت دانش شامل مدیریت سرمایه فکری، ایجاد یک سازمان یادگیرنده، استفاده از تکنولوژی اطلاعات، الگوبرداری - استفاده از تجربه رهبری، تشکیل تیم، و کار گروهی است. شرایط مورد نیاز برای مدیریت دانش موفق زیرساخت فن‌آوری خوبی هستند که به انتقال و انتشار دانش، فرهنگ سازمانی بالا، امکان انتقال دانش بین اعضای تیم و آموزش کارکنان کمک می‌کنند.
با توجه به اهمیت مدیریت دانش، با استفاده از مدیریت دانش موثر سریع‌تر نیازهای مشتری برآورده می‌شود و به آنها اجازه نمی‌دهد که به دنبال خدمات و محصولات رقیب بروند، باعث تبدیل سریع‌تر نوآوری‌ها به محصولات، هم‌کاری دارایی‌های معنوی، تسریع انتقال دانش و شکل‌گیری عادات در بین کارکنان، صرفه‌جویی در هزینه برای حل مشکلاتی که قبلا حل شده بودند می‌شود.
ذهن انسان دو حالت شناختی-عقلایی (که مرتبط با علم است) و شهودی (که با مذهب مرتبط است) دارد. از این دوحالت اولی در اروپا و آمریکا رواج دارد و دومی همیشه در شرق ترجیح داده می‌شود.
این مدل با عنوان مدیریت دانش مستقیم مشخص می‌شود و نتیجه نوع "فردگرایانه" اقتصاد آمریکاست.
بنابراین، ادغام اجتماعی، از جمله این که در سازمان‌های کسب‌وکار، براساس ارزش‌های سنتی مختلف انجام نمی‌شود، بلکه اساس محاسبات روشن از منافع اقتصادی فرد است.
یکی دیگر از ویژگی‌های مدل آمریکا، طبیعت چند فرهنگی جامعه آمریکایی است.
آغاز مدیریت دانش با ایده‌های تیلوریسم (تیلورگرایی) تنظیم بوده است.
چیزی که امروزه اصطلاح "نوع شریک" نامیده می‌شود. در پایان دهه ۱۹۹۰، ای بی سی (مدیریت فعالیت مبتنی بر مدیریت) معرفی شد که ترجمه آزاد آن معادل "مدیریت براساس هزینه و سود در ازای هر واحد فعالیت" است.
بنابراین سبک رهبری مدیریت شکل می‌گیرد که به عنوان "مربیگری" شناخته می‌شود. این یک سبک نیست، بلکه پشتیبانی از کارمندان، مشارکت در دستیابی به اهداف مشترک هم برای مدیر و هم برای کارمندان مهم است.
تاکید این مدل مدیریت دانش بر اندازه‌گیری دانش است. در منطقه حوزه اتحادیه اروپا، به منافع اقتصادی در عمل ادغام شرکا به دلیل دستیابی به اهداف سازمان تکیه دارند. اما در اینجا آنها سعی می‌کنند بر اشتراک ارزش‌های مشترک تاکید کنند.
مبارزه با بحران فعلی و نیاز به جهانی شدن نیازمند جستجوی راه‌های جدید، اشکال تدریجی حاکمیت سازمان است.
نگرش ژاپنی‌ها به دانش بسیار متفاوت از دیدگاه اروپاییان و آمریکایی‌ها است. برای آنها، تنها داده‌ها و اطلاعاتی نیست که می‌توانند وارد کامپیوتر شوند، بلکه یک پس‌زمینه احساسی، پشتیبانی از ارزش‌ها، نظریه‌پردازی‌ها و شهود نیز هستند.
در عین حال با تاکید بر ایجاد دانش جدید، بالاتر از همه دانش نوآورانه هدف این است که هر کارمندی در این فرآیند دخیل باشد. در اینجا برخی اشکال مدیریت دانش یک فرآیند طبیعی و بخشی از فعالیت استاندارد تولید بوده و نقش مدیر میانی جدی است.
در ژاپن، دانش در شخصیت انسان ادغام می‌شود. آنها به دنبال تشکیل یک فرد از عمل، مشاهده اصول و الگوهای رفتاری خاص هستند.
مرد عمل بودن برای آنها مهم‌تر از داشتن دانش بسیار متفاوت است. برای آنها، تجربه بدست‌آمده در نتیجه اقدامات ویژه بسیار مهم‌تر است.
از این رو، آنها با کمک استاد، یادگیری در حین کسب مهارت را تمرین می‌کنند. وقتی جسم و روح با هم ادغام می‌شوند استاد می‌شوید.
آنها می‌پذیرند که واقعیت بالاتر نمی‌تواند موضوع بازتاب باشد. نمی‌تواند به اندازه کافی در کلمات توصیف شود زیرا فراتر از احساسات و عقل ما است، که باعث ایجاد کلمات و مفاهیم می‌شود.
در این مرحله، آن دانش قابل انتقال است. هدف اصلی مدل ژاپنی فعال کردن آگاهی شهودی است.
آغاز مدل ژاپنی توسعه توسط امپراتور میجی (۱۸۶۸ - ۱۸۶۸)، که قدرت را به دست گرفت و "پنج سوگند رسمی" داد، تنظیم شد.
"جهت یافتن بهترین دانش از سراسر جهان برای تقویت قدرت امپراطور" پنجمین و آخرین اصل آن است که در ابتدای فرمان‌روایی او به تصویب رسیده‌اند.
ایدئولوژِی های رایج د رعصر کنونی از پروفسورنانوکا (Nonaka) که در سال ۱۹۹۱ مقاله "ایجاد دانش" را منتشر کرده و از طریق آن اصطلاح دانش ضمنی را معرفی کرد، و همکارش تاکوناچی (Hirotaki Takeuchi)، که در سال ۱۹۹۵ مقاله شرکت خالق دانش: چگونه شرکت‌های ژاپنی پویا نوآوری را راه‌اندازی می‌کنند را منتشر کرد بوده و آنها ایده شرکت دانش ساز را معرفی کرده و آن را به عنوان منبع اصلی خود در نظر می‌گیرند.
ایجاد دانش در سه سطح فردی، گروهی و سازمانی صورت می‌گیرد.
انواع تعامل دانش: بین دانش رسمی و غیر رسمی و بین فردی و سازمان.
بر این اساس، چهار فرآیند اصلی تبدیل دانش ایجاد می‌شوند؛ خارجی سازی - از غیر رسمی تا رسمی؛ ترکیب - از رسمیت شناخته شدن به رسمیت شناخته شدن؛ جهانی سازی: از غیررسمی تا رسمی ؛ اجتماعی شدن از غیر رسمی به غیر رسمی. آنها در حقیقت فرآیند ایجاد دانش را تشکیل می‌دهند. این مدل کلی برای ایجاد دانش است.
ایجاد آگاهی از سازمان، نتیجه تجربه و آزمون و خطا است، تا جایی که مدل ذهنی و ادراک فرد جدید است.
دانش سازمانی توانایی سازمان به عنوان یک کل برای ایجاد دانش جدید، انتشار آن درون سازمان و سرمایه‌گذاری آن در محصولات، خدمات و سیستم‌ها است.
ایجاد دانش سازمانی در یک مارپیچ رخ می‌دهد و بسیاری مواقع تحقق می‌یابد، اما در سطوح مختلف، تعامل بین دانش صریح و ضمنی.
برای آنها، مولفه بنیادین و جهانی هر سازمان، دانش انسانی است.
برای ژاپن، ایجاد دانش در سازمان مهم‌ترین منبع رقابتی بین‌المللی است.
از طریق دانش خود، فرد با سازمان تعامل دارد.
