تعداد زیادی از مدیران کار زیادی روی فهرست دارند و همهشان «فوری» به نظر میرسند.
در سالها کار در حوزهی فروش و بازاریابی به این نتیجه رسیدهام که مشکل اصلی ما کمبود وقت نیست؛ این است که همهی کارها را هموزن میبینیم.
سادهترین ابزاری که برای این مسئله وجود دارد، ماتریس آیزنهاور است. هر کار را با دو سؤال میسنجیم: آیا مهم است؟ آیا فوری است؟

۱. مهم و فوری: همین حالا انجامش بده.
۲. مهم ولی غیرفوری: زمانش را در تقویم قفل کن.
۳. فوری ولی کماهمیت: واگذارش کن.
۴. نه مهم، نه فوری: حذفش کن، بدون عذاب وجدان.
تجربهی من این است که روز بیشتر مدیران در خانههای یک و سه میگذرد، و خانهی دو، یعنی جایی که استراتژی، یادگیری و توسعهی تیم قرار دارد، همیشه به «بعداً» موکول میشود. در حالی که رشد واقعی درست همانجاست.
شما کارهای خانهی دو را چطور از دست کارهای فوری نجات میدهید؟