همه ی ما تو زندگی مون تو شرایط جدید و نا آشنا قرار گرفتیم . شرایطی که برای ذهن مون غریبه ست و خیلی وقتها با موقعیت فعلی زندگی مون فرسنگ ها فاصله داره . این قبیل شرایط نا آشنا گاهی پیش میاد و گاهی هم هم خودمون برای خودمون پیش میاریم شون. ممکنه بگین چطور ؟
مثلا سالهاست در فکر هستیم که شغل مون رو عوض کنیم وهر بار هم قدم های کوچکی در این زمینه برمی داریم اما تا نوبت به اون قدم بزرگه می رسه جا خالی می دیم و بی خیال می شیم!
یا اینکه مدتهاست که می خواهیم بنا به دلایل محکمی از همسرمون جدا بشیم ولی تا به قسمت جدی داستان می رسیم با خودمون فکر می کنیم حالا همینطوری ادامه بدم !
یا اینکه به خاطر بی علاقه بودن به فکر انصراف از رشته ی دانشگاهی مون هستیم ولی فکر می کنیم اگر انصراف بدم به بقیه چی بگم و چطوری باهاشون روبرو بشم !

در واقع خواسته رو می خوایم ، محکم هم می خوایم برای انجام ش هم دلیل داریم ولی می ترسیم ! حتی از نزدیک شدن بهش هم می ترسیم ! و این ترس نمی گذاره که قدم از قدم برداریم !
می دونیم که اون چیز رو می خوایم ولی می ترسیم که مبادا این چیزایی که باهاشون خیلی مانوس هستیم رو از دست بدیم !
من این ترس رو سالها با خودم داشتم . من حدود نه سال اضطراب داشتم ، ترکیب ترس با نگرانی !
جواب خیلی ساده ست ! بخواه و همزمان بترس !
مشکل از اونجایی شروع میشه که ما فکر می کنیم ما وقتی باید کاری رو انجام بدیم که ترسی از انجام دادن ش نداشته باشیم !
در واقع یک فرضی برای خودمون تعریف کردیم ، اینکه ما وقتی نسبت به کاری ترس داریم نباید اونو انجام بدیم !
کی گفته که برای انجام کاری نباید ترس داشته باشیم ؟
ترس داشتن چه منافاتی با انجام کار داره ؟در واقع راه حل این داستان همینه :
باید همون طوری که می ترسی بپری توش !
ترس داشتن یک مکانیسم طبیعی مغز برای هر جور شرایط نا آشناست ! اگر واقعا چیزی رو می خوای و همزمان می ترسی از اینکه انجام ش بدی ، باشه بترس ، بلرز ولی انجام ش بده !
بترس ، برو به سمت ش ، بترس انجامش بده، آروم آروم که قدم برداری می بینی که ترس ت هم کم میشه ! خیلی جالبه ! من اینو تجربه کردم .هرچی جلوتر می ری یعنی یک قدم برمی داری یک قدم ترسه می ره عقب ! یک قدم تو میری جلو یک قدم ترسه میره عقب !
این تنها راه درمان اون ترس ناجور شماست !