
اگر شما هم مثل من در یک مدت زمان کوتاه میخواهید زبانی غیر از انگلیسی یاد بگیرید، قطعاً به این فکر میافتید برای سرعت بخشیدن به یادگیری و گرفتن هرچه سریعترِ مدرک مورد نیاز، کلاسهای خصوصی بهتر از عمومیاند. اول با خودم فکر میکردم خصوصی بهتره و پیشرفتم سریعتره، اما چرا بعدش پشیمون شدم؟
یادگیری هر زبانی نیاز به صرف وقت زیاد و مفید داره. گرفتن مدرک مهمه، اما مهمتر از اون صرف وقت برای یادگیری زبان مورد نیازه. تصور اینکه در عرض یک سال مدرک B1 رو بگیرید، درسته نشون میده چه تلاش زیادی کردید که در مدت کوتاهی تونستید به سطح زبان خوبی برای استفاده روزمره برسید، اما اصل داستان اینجاست؛ بعدش چی؟ آیا میتونید در همین سطح ساده و روون صحبت کنید؟
کلاس زبان خصوصی مزیتی که داره اینه شما رو در مدت زمان کوتاه اماده میکنه اما همۀ مهارتهای زبان شما رو تقویت نمیکنه. معمولاً فقط بخش گرامر و reading تدریس و کار میشه و با سرعت بالایی یه کتاب تموم و کتاب بعد شروع میشه. خبری هم از امتحان، گوش کردن به سیدی کتاب، کار کردن کتاب کار، یا پرسشوپاسخ به اون شکلی که در کلاسهای عمومی انجام میشه نیست. در واقع نیاز بیشتری به تلاش فردی شما داره. تمام بارِ پیش بردن listening, writing و speaking برروی دوش خودتونه و اگه یکم تنبل باشید و بگید: "بیخیال وقت زیاده" میبینید به امتحان یه ماه مونده و شما با حجم زیادی از اطلاعات مواجهید که کار یک ماه نیست.
اگه کلاسهای عمومی برای شما طولانیه و در مدت زمان کوتاهتری نیاز به رسیدن به سطح موردنظرتون دارید، باز هم کلاس های عمومی به صورت فشرده و فوقفشرده بنظر من از خصوصی بهترن!
نکته بعدی: اگه پتانسیل موکول کردن کارها به فردا رو دارید، کلاس خصوصی برای شما سَمّه! شمارو تنبل میکنه. برخلاف کلاس عمومی که نیاز به انرژی داره و این انرژی هرجلسه خودش رو نشون میده. استادتون ازتون کار میکشه و هر جلسه تمرینهایی رو میده که شما ملزم به یادگیری و انجام آن هستید. چیزی که در کلاسهای خصوصی چندان جدی مورد توجه قرار نمیگیره.
اگه از آن دسته از افرادی هستید که نیاز به برخورد جدی و سختگیر توسط استاد دارید تا کارها در موعد زمانی مشخص به اتمام برسه، کلاس زبان خصوصی توصیه نمیشه.
هرچند از بدیهای کلاس عمومی اینه که بعضی اوقات احساس میکنید وقت شما به بطالت میگذره و با خودتون میگید: "اگه الان خونه بودم و خودم میخوندم، خیلی بیشتر جلو میرفتم." اما بنظرم این فقط یه توجیه قشنگه :) مثلا من خودم یه کلاس فوق فشرده رفتم به مدت یک ماه، هفتهای سه جلسه و هر جلسه به مدت سه ساعت. قشنگ بعد کلاس با بچهها که حرف میزدیم همه به این نتیجه میرسیدم چه کاری بوده اومدیم عمومی که انقدر هم وقتگیر باشه هم غیرمفید. اما الان که فکر میکنم، میبینم ترمای اول آره خسته کنندهس اما دو سه ترم که بگذره، نشون میده چقدر بازدهی رفته بالا. به قول یکی از اساتید زبانم: "یادگیری زبان مثل چایعه. باید دم بکشه و این دم کشیدن به زمان زیادی نیاز داره. نمیشه در مدت زمان کوتاه به درجه بالایی رسید و نباید زود نا امید شد."

در نهایت این شما هستید که باتوجه به پیشینۀ تلاش خودتون در فراگیری یک زبان جدید، تصمیم میگیرید کدوم یک رو انتخاب کنید. شاید کلاسهای خصوصی برای شما مفیدتر از عمومی باشه و برعکس؛ اما هیچوقت، کیفیت رو فدای کمیت نکنید.
اگه در حال حاضر کلاسهای خصوصی میرید و دچار افت در وقت گذاشتن برای زبان شدهاید، چند روز پیش یه مطلب در بابِ پیدا کردن انگیزه گمشده نوشتم. شاید کمکتون کرد. :)
در صورتی که این مطلب براتون مفید بود، ممنون میشم با لایک کردن به بیشتر دیده شدن این پست کمک کنید و از تجربۀ کلاسهای عمومی یا خصوصیتون برام بنویسید.