
امیر مدیر یک فروشگاه بود.
کارمندها از او حساب میبردند، اما نه از روی احترام؛ از ترس.
هر وقت کاری اشتباه میشد، صدایش را بالا میبرد.
فکر میکرد هرکس بلندتر فریاد بزند، قویتر است.
یک روز یکی از کارمندهای قدیمی استعفا داد.
امیر با عصبانیت گفت:
«طاقت انتقاد هم ندارید؟»
کارمند فقط یک جمله گفت:
«ما از اشتباه کردن نمیترسیم؛ از تو میترسیم.»
این جمله تا شب در ذهن امیر ماند.
چند روز بعد، او نزد مشاوری رفت.
مشاور از او پرسید:
«آخرین باری که قبل از عصبانی شدن، از خودت پرسیدی چرا اینقدر خشمگینم، کی بود؟»
امیر سکوت کرد.
کمکم فهمید هر بار که فریاد میزد، از یک چیز میترسید.
میترسید بیعرضه به نظر برسد.
میترسید احترامش را از دست بدهد.
میترسید کنترل اوضاع از دستش خارج شود.
خشمش، نقاب ترسهایش بود.
از آن روز تصمیم گرفت قبل از هر واکنش، چند ثانیه سکوت کند.
به جای فریاد زدن، سؤال بپرسد.
به جای تحقیر کردن، حرفش را منطقی بزند.
چند ماه بعد، همان فروشگاه فرق کرده بود.
دیگر کسی از امیر نمیترسید.
اما همه به او احترام میگذاشتند.
آن روز امیر فهمید:
بلندترین صدا، همیشه نشانه قدرت نیست.
قدرت واقعی، کنترل خشم و شناخت ریشه آن است.
درس کوتاه:
قبل از اینکه خشمت را به دیگران نشان بدهی، از خودت بپرس چه ترسی پشت آن پنهان شده است.
کسی که خشمش را به منطق تبدیل میکند، از کسی که فقط فریاد میزند، قویتر است.
#داستان_کوتاه #مدیریت_خشم #خودشناسی #هوش_هیجانی #رشد_فردی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism