
علی همیشه قبل از هر تصمیمی، همهچیز را بررسی میکرد.
برای خرید ماشین، ماهها قیمتها را مقایسه میکرد.
برای شروع یک کار جدید، ساعتها تحقیق میکرد.
حتی برای رفتن به یک سفر کوتاه، از چند روز قبل برنامه میریخت.
دوستانش میگفتند:
«داداش، بالاخره کی میخوای شروع کنی؟»
علی جواب میداد:
«وقتی مطمئن بشم بهترین تصمیم رو میگیرم.»
او آدم تنبلی نبود.
اتفاقاً سخت کار میکرد.
مسئولیتپذیر بود و برای آیندهاش برنامه داشت.
اما یک مشکل داشت.
آنقدر دنبال تصمیم درست میگشت که گاهی اصلاً تصمیم نمیگرفت.
هر بار که میخواست کاری را شروع کند، احتمال تازهای پیدا میکرد.
اگر شروع میکرد و شکست میخورد چه؟
اگر راه بهتری وجود داشت چه؟
اگر هنوز اطلاعات کافی نداشت چه؟
همین سؤالها باعث میشد هفتهها و ماهها بگذرد، بدون اینکه اتفاقی بیفتد.
یک روز، مدیر مدرسه از او خواست مسئولیت برگزاری یک برنامه علمی را قبول کند.
علی علاقه داشت، اما باز هم شروع کرد به حسابوکتاب کردن.
باید برنامه را کامل طراحی میکرد.
باید همه مشکلات احتمالی را پیشبینی میکرد.
باید مطمئن میشد هیچ اشتباهی اتفاق نمیافتد.
در نهایت، مسئولیت را قبول نکرد.
چند هفته بعد، یکی از همکارانش همان برنامه را اجرا کرد.
برنامهاش بینقص نبود.
صدای بلندگو چند بار قطع شد.
یکی از آزمایشها طبق انتظار پیش نرفت.
زمانبندی هم به هم ریخت.
اما دانشآموزها استقبال کردند.
بچهها سؤال پرسیدند، آزمایش کردند و چیزهای تازهای یاد گرفتند.
علی از دور برنامه را تماشا میکرد.
از خودش پرسید:
«چطور شد که با این همه ایراد، برنامه موفق شد؟»
همکارش خندید و گفت:
«چون بالاخره اجراش کردیم! قرار نبود از روز اول همهچیز عالی باشه.»
این جمله تا مدتها در ذهن علی ماند.
چند روز بعد، پدرش از او خواست برای خرید وسیلهای به بازار بروند.
علی طبق عادت شروع کرد به بررسی قیمتها و مقایسه فروشگاهها.
پدرش که از انتظار خسته شده بود، گفت:
«پسرم، تحقیق خوبه؛ ولی یه جایی باید تصمیم بگیری. قرار نیست قبل از هر قدم، تمام مسیر رو ببینی.»
علی چیزی نگفت.
اما این بار به جای ادامه دادن بحث، گوشیاش را کنار گذاشت.
قیمتها را به اندازه کافی بررسی کرده بود.
فروشگاه مناسبی پیدا کردند و خرید را انجام دادند.
نه اتفاق بدی افتاد، نه تصمیمشان فاجعه شد.
فقط یک کار ساده انجام شده بود که میتوانست ساعتها وقتشان را بگیرد.
از آن روز، علی تصمیم گرفت روشش را تغییر دهد.
نه اینکه بیفکر عمل کند.
نه اینکه احتیاط را کنار بگذارد.
بلکه یاد بگیرد بین احتیاط و ترس، بین برنامهریزی و تعلل، و بین اشتباه کردن و شکست خوردن تفاوت بگذارد.
وقتی تصمیمی مهم بود، بیشتر بررسی میکرد.
وقتی اشتباه احتمالی قابل جبران بود، زودتر دست به کار میشد.
وقتی هم اشتباه میکرد، به جای سرزنش کردن خودش، میپرسید:
«دفعه بعد چه چیزی رو بهتر انجام بدم؟»
کمکم زندگیاش تغییر کرد.
نه به خاطر اینکه ناگهان آدم دیگری شده بود؛
بلکه چون دیگر اجازه نمیداد نقطهقوتهایش به مانع تبدیل شوند.
هنوز آیندهنگر بود.
هنوز کیفیت برایش اهمیت داشت.
هنوز مسئولیتپذیر بود.
اما دیگر برای زندگی کردن، منتظر کامل شدن همهچیز نمیماند.
فهمیده بود آدم عاقل کسی نیست که هیچ اشتباهی نمیکند؛ کسی است که احتمال اشتباه را میسنجد، تصمیم میگیرد و از نتیجه یاد میگیرد.
و مهمتر از همه، فهمیده بود که زندگی فقط چیزی نیست که باید برایش برنامه ریخت.
زندگی همان چیزی است که همین امروز، با همین امکانات و همین نقصها، باید آن را زندگی کرد.
درس کوتاه
بهاندازه کافی فکر کن، بعد حرکت کن. قرار نیست همهچیز کامل باشد؛ قرار است تو در مسیر بهتر شوی.
#رشد_فردی #کمال_گرایی #تصمیم_گیری #خودشناسی #زندگی