
سامان تازه وارد یک مدرسه شده بود.
جوان بود و دوست داشت همه او را بهعنوان معلمی متفاوت بشناسند.
برای همین، هر هفته یک روش تازه برای تدریس پیدا میکرد.
از کلاسش فیلم میگرفت، عکس فعالیتهایش را منتشر میکرد و مدام درباره روشهای خاص معلمی حرف میزد.
همکارانش هم کمکم او را شناختند.
بعضیها تحسینش میکردند و بعضیها میگفتند معلم خلاقی است.
اما در همان مدرسه، معلم دیگری به نام آقای کریمی هم کار میکرد.
مردی آرام که نه اهل نمایش بود و نه زیاد درباره خودش حرف میزد.
درسش را منظم میداد، تکالیف را بررسی میکرد و اگر دانشآموزی چیزی را نمیفهمید، دوباره توضیح میداد.
نه کسی از کلاسش فیلم میگرفت و نه هر روز از او تعریف میکرد.
سامان گاهی با خودش فکر میکرد:
«من اینهمه برای متفاوت بودن زحمت میکشم، اما آقای کریمی انگار هیچ تلاشی برای دیده شدن نمیکند.»
یک روز در اتاق معلمان، سامان گفت:
«آقا، به نظرم معلم باید یه کاری بکنه که همه بفهمن با بقیه فرق داره. وگرنه چرا باید انتخابش کنن؟»
آقای کریمی لبخند زد و گفت:
«فرق داشتن بد نیست، پسرم. اما یه سؤال دارم؛ اگه هیچکس نفهمه تو چقدر زحمت کشیدی، باز هم کارت رو درست انجام میدی؟»
سامان خندید و گفت:
«خب، وقتی کسی نبینه، چه فرقی میکنه؟»
آقای کریمی چیزی نگفت.
چند ماه گذشت.
امتحانات پایان ترم نزدیک بود و یکی از دانشآموزان کلاس سامان، پسری به نام امیر، مدام در درس عقب میماند.
سامان چند بار به او تذکر داده بود، اما وقتی دید پیشرفتی نمیکند، کمکم بیخیالش شد.
با خودش گفت:
«من که درس رو خوب توضیح دادم. بیشتر از این دیگه وظیفه من نیست.»
در همان روزها، آقای کریمی متوجه شد امیر در کلاسهایش خوابآلود است و تکالیفش را ناقص مینویسد.
بهجای سرزنش کردن، بعد از کلاس صدایش زد.
چند دقیقه با او صحبت کرد و فهمید امیر شبها در مغازه پدرش کار میکند. پدرش بیمار شده بود و پسر مجبور بود بعد از مدرسه کمک کند.
آقای کریمی نه او را تحقیر کرد و نه نمرهای را به او بخشید.
فقط برنامه سادهای برای درس خواندنش تنظیم کرد.
چند روز در هفته، کمی از وقتش را بعد از کلاس به او اختصاص داد و هر بار اشکالهایش را قدمبهقدم توضیح داد.
هیچکس از این کار خبر نداشت. حتی خودش هم دربارهاش حرفی نمیزد.
نزدیک امتحانات، امیر توانست بخش زیادی از عقبماندگیاش را جبران کند.
روز اعلام نتایج، پسر با کارنامهاش وارد اتاق معلمان شد.
با هیجان گفت:
«آقا، قبول شدم!»
آقای کریمی لبخند زد و گفت:
«آفرین پسرم. خودت زحمت کشیدی.»
امیر سرش را پایین انداخت و آرام گفت:
«اگه شما اون روز منو صدا نمیکردین، شاید امسال رو هم از دست میدادم.»
سامان که کنار میز ایستاده بود، همه حرفها را شنید.
به عکسهایی که از کلاس خودش منتشر کرده بود فکر کرد.
به تعریفهایی که شنیده بود.
به تمام دفعاتی که بیشتر از بهتر کردن کارش، نگران متفاوت به نظر رسیدن بود.
همان لحظه فهمید ممکن است آدمی مدتها برای دیده شدن تلاش کند، اما از دیدن نیاز واقعی کسی غافل بماند.
فردای آن روز، سامان روش تدریسش را کنار نگذاشت. فیلم گرفتن و خلاقیت هم لزوماً کار بدی نبود.
اما تصمیم گرفت قبل از هر کار تازهای از خودش بپرسد:
«این کار واقعاً به درد دانشآموز میخوره یا فقط میخوام متفاوت به نظر برسم؟»
از آن به بعد، بیشتر به یادگیری بچهها توجه کرد، اشتباههای تدریسش را پذیرفت و برای دانشآموزانی که عقب میماندند، وقت بیشتری گذاشت.
شاید دیگران کمتر از قبل دربارهاش حرف میزدند.
اما خودش میدانست که دارد بهتر میشود.
چون بالاخره فهمیده بود ارزش کارش به تعداد آدمهایی نیست که آن را میبینند؛ به کیفیت کاری است که واقعاً انجام میدهد.
درس کوتاه:
درست کار کن، حتی وقتی کسی نمیبیند. متفاوت بودن ارزشمند است، اما نه وقتی که برای خاص به نظر رسیدن، اصلِ کار را فراموش کنی.
#رشد_فردی #شخصیت #صداقت #کمال_گرایی #مسئولیت_پذیری