درجا زدن!

انکار ماجرای نبود روزهایی که دوست داشتم در اون باشم، خودش یک مشکله و اینکه نخوام باور کنم، دارم درجا می‌زنم و منِ امروزی، اونی نیستم که زمانی برای امروز ترسیمش کرده بودم؛ به خودم گفته بودم که فلان سال من فلان کار را انجام می‌دهم، فلان نتیجه را می‌گیرم و حالا انگار از آن برنامه چیزی جز قصه‌ای باقی نمانده است.

دوباره بر‌ می‌گردم و آزادانه به مسیرم نگاه می‌کنم و به خودم این موضوع را یادآوری می‌کنم که هنوز دیر نشده و می‌توانم به روزهای طلایی فکر کنم؛ بله، دوباره اندیشه‌ای نو، مسیری به مراتب ارزنده‌تر را ایجاد خواهد کرد.

در روزهایی که زمان، ارزشمندترین سرمایه هر شخصی است، من با غوطه‌ور شدن توی مسیری اشتباه و باوری نادرست، تنها به خودم، ناروا ظلم کردم و عمر عزیزم را به هدر دادم و امروز جای انکار نیست که دارم درجا می‌زنم و راه حل در اعتراف به بودن‌های است که زمانی جز باورم نبوده است...

من اعتراف می‌کنم که دارم درجا می‌زنم و قصه من دوباره شروع میشه...