
جوانی، سبکسر، پر از شور و خشم
دلش خسته از داد و بیداد و رسم
به دنیای پر رنج، نگاهی نمود
ز بختِ ستمدیده، آهی گشود
به دنیا نظر کرد و گفت ای فغان
که ظلم است هر سو، نه عدل و نه جان
یکی در نَعِم، دیگری در بلا
چرا این تفاوت؟ کجاست آن خدا؟
دلش پر ز پرسش، ز عدل خدا
چو کشتی طوفان زده، بی ناخدا
زبانش پر از چون، چرایش ز آه
دلش پُر شده از فغان و ز راه
بگفتا خدایا، عدالت کجاست؟
که رنج در ضعیفان بی منتهاست
یکی بر بساطِ زر و سیم و تاج
دگر در دلِ خاک، بینان و هاج
یکی خفته در سایهی امن و نور
یکی در عطش، نالهاش بیعبور
قدم زد به خاموشیِ کوه و خشت
دلش پُر ز طوفان، نگاهش به کشت
نه یاری، نه راهی، نه بانگِ نفس
فقط پرسش و فکر و اندوه و بس
درختی خمیده بدید در گذر
نه برگی، نه میوه، نه سایه، نه بر
بگفتا چه عدلیست در این نشان؟
که پژمرده گشتهست بی باغبان؟
نسیمی گذر کرد و گفت از نهان
که خفته شده، این درخت در خزان
چو هنگامِ سبزی رسد بیدَریغ
برآرد جوانه، زند برگ و بیغ
تکان خورد جانش، ولی خسته بود
دلش را به تردید، پیوسته بود
قدم رفت و بالا شد از صخرهها
دلش غرق در فکرِ آن عقدهها
ز هر صخرهای سخت و سنگین گذشت
دلش خسته گشت و قدمهاش گَشت
چو تیغی به پایش برفت، زود سفت
که از پای در آمدم را بگفت
ز رنجِ مسیر، آهِ سوزان کشید
به لب گفته ای از درون سر کشید
اگر عدل باشد، چرا این مسیر
پُر از زخم و رنج و پر از سنگ و تیر؟
چو این گفت و از صخرهها ناله کرد
صدایی شنید از تهِ دشتِ سرد
در آن سوی سنگی، صدایی شنید
صدای ضعـیفی که بر جان رسید
نگه کرد و دید آنطرفتر ز راه
پرندهست کافتاده در قعرِ چاه
پرش خسته، چشمانِ او نیمبند
تنش غرقِ خون و دلش پر زدرد
خم آمد، پرنده به دستان گرفت
ز چشمانِ خود اشکِ سوزان گرفت
کبوتر به نرمی سخن باز کرد
در آن لحظه با اشک، دل راز کرد
ز دستی گران تیر بر سینه خورد
ز صیّاد بیمهر، این کینه برد
فتادم در اینجا، درونِ شکاف
به زخمِ نفس، خسته و نیم کاف
و این صخره ی سخت و تیز و بلند
مرا چون پناهی شد از شرّ بند
اگر نرم بود این زمینِ نهان
به آماج آن تیر، میمرد جان
بسا رنج پنهان، که لطفِ خداست
که در پرده عدل، عشقش رواست
ز گفتار آن مرغِ بیبال و پر
دلش نرم شد، چون نمی دید به سر
سپاسش بگفت و گذر کرد باز
که در دل هنوزش به بد بود ساز
چو ره رفت و بالا شد از قلهها
در افتاد ناگه به چنگِ بلا
هوایی سیهگون و طوفانی سخت
زمین را بلرزاند از خشم و رخت
صدا در فضا، کوه را پاره کرد
درختی ز جا کَند و آواره کرد
دلش تند میکوبید اندر قفس
به خود گفت اکنون کجایم، پس
دوید از میانِ درختانِ کوشک
که یابد پناهی ز طوفانِ خشک
در آن لحظه دید از دلِ سنگ و کوه
شکافی، به زیبایی و با شکوه
درونش خزید آن جوانِ نزار
به لطفِ همان صخره، شد رستهکار
همان صخرهای کز شکنجهگران
شکایت بکردش، به صد داستان
به سجده فتاد و دلش گشت گرم
درونِ نگاهش به شوق کرم
بگفتا تو دانایی، ای کردگار
که در پرده، داری هزاران گذار
عدالت، نه آسان، نه در کامِ ماست
که حکمت، فراسوتر از ادّعاست
تو دانی، کجا درد باشد و داغ
کجا زخم گردد برایم چراغ
کجا صخره، پنهان شود چون سپر
کجا رنج، گردد پیامِ سحر
نه آن عدل، کز راهِ آسان رسد
که از صبر و سوزِ درون بر کشد
عدالت، ترازوی بینش ز توست
که هر ذره در مُلک، در حکمِ اوست
اگر چشمِ ما رازها را ندید
خطا نیست، درحکم ایزد پدید
نگه کرد بر صخره، با چشمِ تر
بر آن جای تاریک و آن سنگِ سر
بگفتا چه دیدم در این تنگنا؟
که جانم رهید از بلای هوا
همین سنگ، کز وی شکایت شدم
پناهام شد و مایهی مرهمم
همان دردها، رازِ حکمت شدند
همان زخمها، درسِ رحمت بودند
اگر چشمِ من، پردهبردار بود
در آن رنجها، لطفِ بسیار بود
خداوندا اکنون دلم رام شد
ز گردابِ تردید، آرام شد
نگاهم ز پرده به بیرون رسید
دل از وهمِ ظلمت، به روشن جهید
عدالت، نه در فهمِ محدودِ ماست
که رازِ تو در پردهی کبریاست
دلم گرچه روزی به شک مبتلاست
کنون با یقینت پر از آشناست
من اینک ز هر شک، رها گشتهام
به فهمِ تو، ای عدل، وا گشتهام
مهدی صارمی نژاد