
دخترکِ شیطون و بازیگوش با دامنِ چینچینِ زرد رنگش به دنبال مرغ و خروسهای حیاط میدوید؛ چه سروصدایی به پا شده بود!
دخترک خندهکنان و جیغکشان میدوید، گویی در باد میرقصید. مرغ و خروسهای بینوا از ترس در میان علفهای باغ پنهان میشدند، اما بینتیجه بود. میدوید و موهای بلندِ گیسبافتش در هوا معلق میماند و دستانش را جوری بالا میبرد و برای مرغها خطونشان میکشید که نگو!
در همین لحظه، خروسِ مغرور خودنمایی کرد؛ سینهای صاف کرد و چشمدرچشمِ دخترک ایستاد. خروس بالهایش را باز کرد و چند قوقولیِ بلند برای رجزخوانی از گلویش بیرون داد، به امیدی که این وروجکِ شیطون و سربه هوا را بترساند؛ اما زهی خیال باطل!
دخترک هم با صدای نازک و بامزهاش صدای خروس را تقلید کرد و با یک حرکتِ ناشیانه به سمتش خیز برداشت. اما ناگهان پایش به تشتِ آب گوشهی حیاط گیر کرد و تالاپ... نقش بر زمین شد و دادوهوارش به هوا رفت!
ناگهان نگاهش به مورچههای گوشهی دیوار جلب شد و سکوت کل حیاط را فرا گرفت. نگاهش دقیق شد، کنارشان نشست و در گوششان گفت: «نترسید فسقلیها! من فقط داشتم به اون خروسِ مغرور یاد میدادم که اینجا کی رئیسه... شما چرا اینقدر عجله دارید؟ بیایید کمی استراحت کنیم.»
دیگر نه دردِ پاهایش اهمیت داشت، نه دامنِ خیسشده و گِلیاش. چقدر این لحظه را دوست دارم! دخترکِ درونم چه معصومانه دنیا را مینگرد و چقدر زود از درد و غم رهایی مییابد. کاش یاد بگیریم در دنیای پرهیاهوی امروز، دست از تلاشهای بیهوده برداریم، لحظهای کنار مورچههای حیاط بنشینیم و خودمان را غرق لذت کنیم.
دخترکِ درونِ شما این روزها کجای زندگیتان ایستاده؟ هنوز هم گاهی هوسِ دویدن و خندیدنهای بیدلیل میکند، یا پشتِ دغدغههای بزرگسالی قایم شده؟ خوشحال میشوم از نگاهِ شما هم بخوانم. 🌱