پینه های دستانش

نگاهی به چین‌وچروکِ دست‌هایش می‌اندازد. پشتِ این پوستِ چروکیده، هزاران زخم و خاطره پنهان است. زبری انگشتانش، داستانِ سال‌ها کار و سختی را تعریف می‌کند.

چانه‌اش را روی عصا می‌گذارد و اجازه می‌دهد ذهنش به گذشته‌های دور سفر کند؛ به کوچه‌باغ‌های قدیمی، به روزهای جوانی که صدایش دورگه بود و با همان غرورِ جوانی فکر می‌کرد دنیا را فتح کرده است. به ساعت‌های بلندی که گمان می‌کرد تمام وقتِ دنیا مالِ اوست، به دویدن‌های بی‌هدفِ آن روزها، و به اولین دل‌بستگی‌اش به دخترِ همسایه که با یک نگاه، دلش را می‌لرزاند.

اما این خیالِ شیرین، طولی نمی‌کشد که راهش را کج می‌کند به سمتِ سال‌های سخت؛ به اولین کارش و تلخ‌ترین اتفاقِ زندگی‌اش... طعمِ گسِ نبودِ پدر در دهانش می‌پیچد و اشک، بی‌صدا روی پینه‌های دستش می‌چکد.

سرش را بلند می‌کند و به پنجره‌ی اتاقِ ساکتش چشم می‌دوزد. دلش جوانی می‌خواهد؛ به یادِ وقت‌هایی که هدر داد و زندگی را جدی نگرفت. تمام عمرش به کارهای بیهوده گذشت.

لبخندی تلخ گوشه‌ی لبش می‌نشیند. دلش برای پدرش تنگ شده است.نفسی آرام میکشد و چشمانش را میبندد....

نفسی آرام می‌کشد و چشم‌هایش را می‌بندد.