
دستم روی فرمان ماشین، جاده در گرگومیش صبحگاهی کش میآید. نسیم خنکی از شکاف پنجره خودش را به زور به داخل میکشاند؛ روی پوستم مینشیند و تهماندهی خواب را از سرم میپراند.
چشم به بالا میدوزم؛ به این پهنهی آبیِ زلال. تکههای ابر در آسمان، شبیه پنبههای حلاجیشدهای هستند که دستان خستهی پیرزنی آنها را روی این مخمل نیلگون پخش کرده باشد. لکههای سایهشان آرام و بیصدا روی تن کوهها سُر میخورند و به پایین دامنه سرازیر میشوند تا سایه روشنی بی نظیر خلق کنند.
کوهها دیگر سبزِ تابستان را ندارند؛ خاکی و صخرهای، با دیوارههایی ستبر ایستادهاند، مثل دیدهبانهایی که سالهاست چشم از این دشت برنداشتهاند. جاده از میان شکاف دو صخرهی عظیم میگذرد؛ آنقدر سنگین و پابرجا که کوچک بودنم را پیش چشمم میآورند. و چه همنشینی غریبی است میان پرِ کاه بودنِ این ابرها و سنگینیِ بیحد آن صخرهها! کمی پایینتر، تکدرختانی با برگهای زرد و نارنجی، آمدن پاییز را جار میزنند.نسیم پاییزی برگهایشان رادرآسمان به رقص در می آورد و ناگاه با فروتنی برزمین مینشینند.
کنار رودخانهای که دل سنگها را شکافته و پایین آمده، توقف میکنم. آب، آرام و کشوقوسکنان از حاشیهی دشت میگذرد. پیاده میشوم. تکهسنگی برمیدارم و در آب میاندازم: «قُلوپ!»؛ چه ضرباهنگ کوتاه و زندهای.
خم میشوم، مشتی آب برمیدارم و به صورتم میپاشم. سوزشی خنک و گزنده پوستم را بیدار میکند. دلم میخواهد ساعتها همینجا بنشینم و بگذارم این هیاهوی زلال تمام خستگیام را با خود ببرد… اما جاده منتظر است و باید رفت....