
احساس میکنم خط بزرگی روی قلبم کشیده شده.یک خط بطلان روی تمام آرزوهایم «انگار نه انگار پر از شور و شوق بودم روزی؛ میدویدم در پی شان.
نفسزنان ادامه میدادم؛ با چشمهای امیدوار، مسیر را نظاره میکردم. دست روی زانوانم میگذاشتم بعد از هر بار افتادن باشوق بلند میشدم.
خیلی شبها بالشتم خیس از اشکهایم میشد، اما صبح با هزاران امید شروع میکردم.
چقدر امیدوار بودم برای رسیدن! تاب میآوردم بیمهریهای زمانه را.
نور امید را در قلبم روشن نگه میداشتم، اما امشب شب عجیبی است.
بیمهری قلبم را نوازش کرد؛ ناامیدی در جانم ریشه دواند و زانوانم دیگر توان ادامه دادن را از کف داد.
امشب من عشقم را، انگیزهام را از دست دادم. دیگر نمیخواهم اشکهایم را پاک کنم؛ بگذار زیر سنگینی هقهقاش جان بدهم.
امشب مهتاب هم دیگر زیبا نیست، آسمان شب را دوست ندارم؛ دلم تنهایی میخواهد از جنس تاریکی، قلبم فریاد میخواهد از جنس رهایی.
نفسهایم خسته است؛ چون سواری خسته در بیابان که راه گم کرده، سردرگمم.
سراب میبینم، بهدنبالش میدوم، اما دیگر هیچ چراغی در دوردست روشن نیست...
امیدوارم این واژ یا حرفی بزنی، همینجا هستم.