
روز چه خاشعانه تنِ خود را در اختیار شب میدهد و شب، چادرِ مشکیاش را چه عاشقانه بر تنش میکشد؛ مشتی پولکِ طلاییرنگ را در هوا میتکاند، تاج پادشاهیاش را بر سر نهاده و شروع به حکمرانی میکند.
در امتداد این سیاهی و سکوت، من نشستهام با هزاران فکر...
چشمم به سیاهیِ بیکرانش دوخته میشود؛ نسیم خنکی تنم را نوازش میدهد. تنهایی، این غمانگیزترین و ژرفترین حالت انسانی، چه میکند امشب با من...
ذهنم، مکانی که فقط به من تعلق دارد؛ کلمات در آن دواندوان در حرکتاند و گاهی با طعنهای از کنار هم میگذرند. من چه ناشیانه سعی در آرام کردنشان دارم!
کاغذ و قلمی در دست میگیرم تا بنشانمشان روی صفحهی جلوی چشمانم، شاید از حرکت بایستند و لحظهای آرام بگیرند.
این صفحهی کاغذ و این سکوت، پناهگاه من است و مکانی دنج برای رهایی از دغدغههای روزمرگی. دستانم میلرزند، گویی میخواهند مرواریدی را با وسواس درون صدفی جای دهند؛ مگر چه در ذهن دارم که نشاندنشان روی این بوم سفید آنقدر سخت است؟
میترسم نتوانم حق مطلب را ادا کنم. آخر من چگونه سالها بغض، خستگی، آرزوهای نرسیده و از دست دادنهای بیشمار را در قالب کلمات بگنجانم؟
فانوسی کمفروغ برمیدارم، در کوچههای ذهنم به دنبال ردی از حرفهای نگفته میگردم؛ چه بینتیجه است این جستوجو و چه دالانهای تاریکی دارد این ذهن...
سکوت میکنم؛ غمانگیزترین و اسرارآمیزترین حالت انسانی.
شاید دفعهای یا شبی دیگر بیابم مرواریدهای صدفم را...