
عطر مهر و رد پای کودکی
غروب ۳۱ شهریور چقدر حس دوگانهای را تجربه میکنم؛ پایان سه ماه تعطیلی و شروع دیدن همکلاسیهایم. دنیایی از کتابها و دفترهای جدید، مدادهای رنگی که منظم در جامدادیام کنار هم نشستهاند و بوی پاککن نو. لای کتابهایم را باز میکنم و بوی کاغذ تازه را تا عمق جان نفس میکشم؛ چقدر این لحظه برایم لذتبخش است.
همین بو ناخودآگاه مرا پرتاب میکند به سالها پیش؛ یاد اولین روز کلاس اولی شدنم. چقدر استرس داشتم؛ میترسیدم از جدا شدن از خانواده، از رها کردن دستهای گرم مادرم و روبهرو شدن با چهرههای غریب و ناآشنای کادر مدرسه.
به سمت کلاس رفتیم؛ حس ناآشنای نیمکتهای چوبی و غربت نشستن کنار یک غریبه. اما ناگهان خانمی مهربان با لبخندی شیرین وارد کلاس شد؛ چقدر حضورش حس امن و خوبی داشت و همان لحظه حس کردم چقدر دوستش دارم. نگاهم که به نگاه بغلدستیام گره خورد، هردو به صورت هم لبخند زدیم؛ و این لبخند، نقطه آغاز یک دوستی قشنگ شد.
زنگهای تفریح و ساعتها پشت سر هم گذشتند و کمکم به محیط مدرسه انس گرفتم. یادم میآید در حیاط پشتی مدرسه با گچ روی زمین «لیلی» میکشیدیم و تمام زنگ تفریح را بازی میکردیم؛ مدام دنبال یک سنگ صاف بودیم که راحتتر روی خطها سر بخورد. دیگر صفهای سرصبح برایم ترسناک نبود، بوی اشتیاق دیدار دوستانم را میداد و زنگ آخر، نویدبخش بوی ناهار خوشمزه مامان بود و دلکندن از حیاط پرهیاهوی مدرسه.
آن روزها چه زود گذشتند... امروز دیگر استرس بازگشایی مدرسهها را ندارم، اما هنوز هم عاشق بوی ماه مهرم؛ هنوز بوی کتاب نو مستم میکند و دلم عجیب هوای آن نیمکتهای سفت چوبی را دارد.
حالا که به آن روزها فکر میکنم، لبخند میزنم. دیگر از جدایی نمیترسم؛ چرا که حالا خودم دستهای کوچک و معصومی را در دست دارم که باید هر روز صبح با عشق و امید به سمت مدرسه راهیاش کنم. شاید آن نیمکتهای چوبی در غبار سالها جا مانده باشند، اما همان اضطرابهای شیرین، حالا در نگاه پسرکم دوباره جان میگیرد. من بزرگ شدهام، اما آن دخترکِ لیلیبازِ حیاط مدرسه، هنوز گوشهای از قلبم نفس میکشد و با هرنسیم پاییزی ،باشوق شروع ب دویدن میکند....
نسیم پاییزی,دلمیکندمیکند...