
یک دستت به چوبِ عصا تکیه داشت و دست دیگرت در دستِ من بود.
قدمهایت میلرزید؛ انگار تنِ خستهات توانِ حمل آنهمه سال رنج را نداشت، اما صدایت هنوز پناه بود. در امتداد اتاقها راه میرفتیم و تو لابلای قصههای دیروز و یادِ رفتگانت، مدام قربانصدقهام میرفتی و زیر لب برایم دعا میخواندی.
چقدر بیخبر بودم... خیال میکردم این دستهای گرم همیشه تکیهگاهم میمانند. نمیدانستم اینها آخرین کلماتیست که در هوای خانه رها میکنی؛ وگرنه عطر تنت را عمیقتر نفس میکشیدم، سرم را بیشتر روی زانوهایت میگذاشتم و نگاهم را از خطوط دستهایت برنمیداشتم.
حالا تو نیستی، اما ردِ حضورت در بندبندِ خانه حبس شده؛ عصایت مات و بیحرکت به دیوار تکیه داده و روسریِ گلگلیات هنوز روی رختآویز نفس میکشد، انگار که همین چند لحظه پیش از سر باز کرده باشی.
چشمهایم را میبندم... سردیِ آن تنِ آرامگرفته دوباره به سرانگشتانم میدود. صدایت میزنم، اما سکوت، جای آن «جانم» گفتنهایت را گرفته است؛ همان صدایی که موهایم را لابلای انگشتهایش میگرفت و اندوهِ دنیا را از سرم میتکاند.
حالا من ماندهام و قاب عکست در آغوشم، روبروی سنگی که سردیاش تا استخوانم نفوذ میکند. رفتی و دردِ بیمادربزرگ شدن را روی شانههای نوهٔ دردانهات جا گذاشتی. اما این سکوت، پایانِ تو نیست؛ من این عهد را با تو میبندم: تا روزی که در کنارت آرام بگیرم، به جای تو در این جهانِ خسته، مهربان خواهم بود و عشق خواهم ورزید.