
«درونِ سرم هزاران صدا کم و زیاد میشود؛ شبیه به امواجِ رادیو، که گاه دور میشوند و گاه نزدیک. گاهی فریاد، گاهی تنها یک رنگ، یک بو، یا یک خاطره.
عطرِ چایِ تازهدم، رایحهی حنای روی دست و پای مادربزرگ، بوی نانِ تازه... آخر میدانی؟ بعضی بوها و صداها اصلا پُر از مزهاند. طعمِ انجیرِ خشکشده روی پشتبامِ خانه، طعمِ شیرینِ توتِ درختِ حیاط.
چشمانم را میبندم؛ طعمها را زیر زبانم حس میکنم و بوها را تا عمقِ جان میکشانم. آه که چقدر اکنون دلم سکوتِ وسطِ باغِ مادربزرگ را طلب میکند! کنارِ جویِ آب بنشینم، روی علفهای روییده کنارِ درختان، خاطرات را مرور کنم؛ برگهای گذشتهی زندگیام را آهسته ورق بزنم.
بوقِ ممتدِ ماشینها مرا به اکنون پرتاب میکند؛ زندگیِ ماشینی، عجله و نرسیدنها، اخمهای درهم و طعنههایی که نثارِ یکدیگر میکنند.
به آدمها نگاه میکنم؛ خیابانهای شلوغ، مغازههای رنگارنگ؛ اما من فقط عطر و طعمِ خاطراتِ بچگیام را میخواهم. یک بغل از همهی آنچه از گذشته برایم مانده برمیدارم، گوشهی قلبم درونِ صندوقچهی خاطراتم مینشانم و پارچهای از جنسِ "توجه" رویش میکشم.
این میراثِ من است برای فرزندانم؛ تا ببویند، بچشند، حس کنند و غرقِ روزمرگیِ اکنون نشوند؛ تا مرگِ رویا را باور نکنند. دست زیر قطرههای باران ببرند، گوش به آوازِ قناری بسپارند، چشم به آسمان بدوزند و زندگی را جورِ دیگر زیست کنند.»