
امروز صبح با یک خروار اضطراب پیچیدم توی مرکز معاینه فنی؛ جایی که تا حالا پام بهش باز نشده بود و حس میکردم دقیقاً همزمان وارد مطب دکتر بیاعصاب و سالن امتحان نهایی شدم! چشم میگردوندم ببینم الان کی قراره بهم بگه بشین سر جات و مراقب باش با بقیه حرف نزنی.
نوبت که به تحویلِ «بیمار» رسید، یه آقایِ جدی و همراه با اخم، سوئیچ رو از دستم گرفت. اصلاً نگاه نکرد که من چقدر با وسواس تمیزش کردم؛ انگار داشتم بچهام رو میسپردم دستِ جراحی که قراره با بیرحمیِ تمام، کلی سیم و لوله بهش وصل کنه. من موندم و یه حسِ درموندگیِ محض که باید از دور تماشا میکردم چطور با ماشینم اون کارها رو میکنن.
تا اینجاش که واقعاً شبیه اتاق شکنجه بود! حالا نوبت اون یکی رسید که پرید پشت فرمون. انگار یه اسباببازیِ انتقامی پیدا کرده بود که میتونست تمامِ حرصِ این چند سالِ زندگیاش رو سرِ ماشینِ من خالی کنه. ماشین رو برد روی سکو و تا توان داشت، با پدالِ گاز و ترمز به بازی گرفت. من از پشتِ شیشه، جوری به اون گاز دادنهای بیملاحظه نگاه میکردم که انگار دارن روی اعصابِ خودم رژه میرن. دلم میخواست بدوم اون وسط و داد بزنم: «مردِ مؤمن! مگه باهات پدرکشتگی داره؟ آرومتر، اذیتش نکن!»
یهو اون آقا داد زد: «راننده پژو، بیا اینجا!» و من با استرس گام برمیداشتم و همزمان به صفحه مانیتور روبهرو نگاه میکردم؛ انگار که منتظر حکمِ دادگاه باشم!
اما انگار تهِ این داستان سیاه نبود. بعد از اون همه «شکنجه»، در کمال تعجب دیدم که اون کارشناسِ جدی، با یه لبخندِ خیلی ملیح برگشت سمت من و برگه معاینه فنیِ بیعیب و نقص رو گذاشت کف دستم. انگار که نه انگار تا همین چند دقیقه پیش داشت با ماشینم کشتی میگرفت! منم که تا لحظهای پیش داشتم تو دلم فحشش میدادم، ناخودآگاه با یه لبخندِ خجالتی و حسِ سبکی گفتم: «ممنون، خسته نباشید!» و انگار جراح، بچهام رو صحیح و سالم بهم برگردوند.