ساعتِ سرد

لعابِ سرد فنجان، نوک انگشتانم را سوزن‌سوزن می‌کند. روی سطح چای، حباب‌ها از نفس افتاده‌اند؛ و با تیک‌تاک ممتد ساعت دیواری، زمان در اتاق کش می‌آید.

تار مویم را دور انگشت اشاره‌ام تاب می‌دهم و آن‌قدر نگه می‌دارم تا خط باریک و قرمزی روی پوستم جا خوش کند.

چشم می‌بندم. با یک بازدمِ طولانی، انگشتانم را از شرّ موهایم می‌رهانم و اتاق دوباره در سکوتش فرو می‌رود.