روز تعطیل

امروز، ساعتِ گوشی‌ام بی‌صداست و از هشدارِ بیدارباش خبری نیست. پتو را دورِ خود حلقه می‌کنم و با لبخندی از سرِ رضایت، چشم‌برهم می‌گذارم تا دقایقی بیشتر در خواب بمانم.

پرتوِ خورشید که از پنجره به درون خانه سرک می‌کشد، آرام بیدارم می‌کند. راستی، چرا زمان در روزهای تعطیل روی دور تند می‌افتد؟ انگار خوشی و فراغت، زودتر از ما سبقت می‌گیرند؛ شاید ترسِ از دست دادنشان است که این‌گونه زمان را از چنگمان می‌قاپد.

چای دم می‌کنم؛ عطرِ هل و دارچین در فضا می‌پیچید. چقدر صبحانه خوردن با حوصله و بی‌هیچ عجله‌ای دل‌چسب است. رها شدن از بندِ عقربه‌های ساعت و رسیدگی به کارهای نیمه‌تمام، برایم طعمی از جنس آرامش دارد.

بازی با پسرانم، سامان دادن به خانه و رتق‌فتقِ امور؛ شاید ساده و معمولی به نظر برسند، اما به فرجام رساندنشان، لذتی عمیق و شیرین به جانم می‌ریزد.

شب، خسته و خواب‌آلود روی مبل لم می‌دهم و روز رفته را مرور می‌کنم؛ یک روز تعطیلِ دیگر هم گذشت، اما چه زیباست همین که قدرِ لحظه‌ها را بدانیم و عمیق، در هوایشان نفس بکشیم.