
در ذهن من، دادگاه شلوغی برپاست؛ سالنِ بزرگی که در آن صداهای متعددی با هم میجنگند، اما همیشه یک صدای غمگین است که در نهایت پیروز میشود و سکوت را بر همه چیز تحمیل میکند.
من خستهام. خستهای که ریشهاش در روحم است، نه فقط در تنم. خستگی از تمام نقشهایی که بر عهده دارم؛ از نقش مادر، از نقش کارمند، از نقش مدیری که باید همیشه بیدار و هوشیار باشد، و از نقش زنی که در میان هیاهوی این روزها و تورم و فشارهای اجتماعی، مدام در حال دویدن است. تمام روز در یک چرخه تکراری و بیامان گرفتار شدهام: صبحانه، مدرسه، آشپزی، کار، باشگاه، کلاسهای بچهها، بازگشت آنها، تکالیف، ظرفشویی و لباسشویی... چرخهای که انگار هیچ ایستگاه توقفی ندارد.
دلم میخواهد همه چیز متوقف شود. تمام ساعتها، تمام تیکتیکهای زمان، همگی از حرکت بایستند. دلم میخواهد به جایی فرار کنم که هیچ مسئولیتی در کار نباشد؛ یک کلبهی چوبی و دنج در دل یک مزرعهی دورافتاده، جایی که سکوت تنها زبان موجود است. دلم میخواهد در آنجا، بیهیچ تعارفی، تا سپیده دم بخوابم.
دلم میخواهد رانندگی کنم؛ ساعتها، کیلومترها، بدون مقصد مشخص، تا جایی که خستگی از تمام وجودم عبور کند و من بالاخره در آرامشِ ناشی از تخلیهی تمام توانم، به خودم بیایم. میخواهم لحظهای باشد که کسی مرا «مامان» صدا نزند، لحظهای که هیچکس از من چیزی نخواهد و من فقط خودم باشم؛ رها، بیپروا و در سکوت مطلق.
در اعماق این خستگی، تنها یک آرزوی ساده دارم: یک اتفاق خوب، یک تجربهی هیجانانگیز، یک سفر یا حتی یک لحظهی شادیِ خالص که تمام این سنگینی را از روی دوشم بردارد و دوباره رنگ و بویی به زندگی ببخشد.