
در افکارم غوطهور بودم؛ ذهنم داشت کارهای روزانهام را مرور میکرد و من با وسواس آنها را اولویتبندی میکردم. کولهبهدوش و سلانهسلانه وارد مؤسسه شدم. نگاهی در آینهی قدیِ داخل راهرو به خودم انداختم؛ لبخندی نمکین گوشهی لبم نقش بست و چشمک ریزی به خودم زدم. وارد کلاس شدم؛ هوای کلاس در آن اواخر شهریور، گرم و نفسگیر بود؛ گرمایی که آدم را حسابی کلافه میکرد. بچهها یکییکی رسیدند.
اما کلاس زبان، مثل همیشه لذتبخش بود. سهیلا، معلممان، با حرصخوردنهای بامزه و چاشنی شوخی، کلمات را برایمان پانتومیم اجرا میکرد. صورتش را کجوکوله میکرد، ابروانش را بالا و پایین میبرد و گاهی از سرِ تلاش برای انتقال مفهوم، گوشهی لبش را میگزید؛ با دستانش چنان حرکاتی انجام میداد که انگار داشت رقص خاصی به ما یاد میداد. من که تمامقد به تماشای او نشسته بودم، ذهنم حسابی درگیرِ پیدا کردنِ واژهها بود. ناگهان خندهام گرفت و در میانِ همان هیاهوی ذهنی به سهیلا گفتم: «سهیلا! حتماً در مسابقات پانتومیم شرکت کن؛ مطمئنم مقام اول را میآوری!» بچهها ریزریز خندیدند. من هم بادی در گلو انداختم و با لحن طنازانهای ادامه دادم: «البته یادت باشد موفقیتت را مدیونِ ما هستی!» و دوباره کلاس از خنده منفجر شد.»