
«در آن لحظهی زایمان که درد تا مغز استخوانم زبانه کشید و فریادم به آسمان بلند شد، اشک در چشمانم حلقه زد و کلافگی، روانم را پریشان کرده بود؛ یادِ مادرم ذهنم را به خود مشغول کرد. دردِ فیزیکی و عمیقی که تجربه کردم، مرا وصل کرد به عشقِ بینهایتِ مادرم؛ پلی زد از من به مادرم تا بیشتر و نابتر بشناسمش.
در آن لحظه، چهرهی زیبای مادرم و نگاهِ پرمهرش را دیدم. چشمانم را بستم و با صدای آرام، نامِ زیبایش را زمزمه کردم تا مسکنی باشد بر دردهایم.
عزیزتر از جانم! بعد از خدا میپرستمت. تو چون آبِ زلالی، چون نسیمِ مطبوعی، و برایم گوهری هستی ارزشمند که تا ابد، مهرت در صندوقچهی قلبم باقی خواهد ماند.
امروز که به چشمانِ فرزندانم نگاه میکنم، انگار معجزهی عشق رخ میدهد. مهربانیِ مادرم را درک میکنم؛ محبت و دوست داشتن را از او آموختم و عاشقانه و بیمنت به پای فرزندانم میریزم. عشقِ بیپایانِ مادرم، جاری شده از قلبش به قلبم، و از من به فرزندانم؛ این زنجیره تا ابد ادامه خواهد داشت...
مهربانترین بانوی دنیای دخترانهام! بر دستانت بوسهای از جنسِ قدردانی خواهم زد و دستانم در پیشگاهِ پروردگار، التماسکنان برای سلامتی و طولِ عمرت بالا خواهد ماند. مرا ببخش اگر کم بودم و نادانسته برایت دختر نبودم، همراه نبودم؛ اگر گاهی با کلامی یا نگاهی قلبت را رنجور کردم، ای مقدسترین و نابترین حسِ دنیا...»