انتظار

سالن انتظار، غم‌انگیز بود. صداهایی نامفهوم و گنگ در فضا می‌پیچید و آسانسور پی‌درپی بالا و پایین می‌رفت.

همهمه و رفت‌وآمد آدم‌ها کلافه‌ترم می‌کرد.

خبری در راه بود؛ خبری که از ته دل آرزو می‌کردم امیدوارکننده باشد. بیش از هر چیز از ناامید شدن می‌ترسیدم.

بارها و بارها ناامید شده بودم، اما نمی‌دانم چرا هیچ‌وقت به ناامیدی عادت نکردم.

تپش‌های نامنظم قلبم، عرق سردی که روی پیشانی‌ام نشسته بود و لرزش محسوس دستانم، حس تنفری عمیق از انتظار در من ایجاد می‌کرد.

از کلمه‌ی انتظار متنفرم.

چه از جانم می‌خواهی که مدام در لحظه‌های زندگی‌ام تکرار می‌شوی؟

هر بار مرا با ناامیدی امتحان می‌کنی؛ دوباره و دوباره...

از خانه‌ی قلبم، از لحظه‌های زندگی‌ام بیرون برو!

دلم رسیدن می‌خواهد؛ رسیدن به آرامش.

دلم می‌خواهد چشم‌انتظاری برایم کابوس نباشد. حضورش را بپذیرم.

باید جور دیگری ببینم و جور دیگری بیندیشم. در دل انتظار، کاری برای انجام دادن بیابم؛ فکری برای صیقل دادن.

باید دست به کار شوم؛ روحم را جلا بدهم، فکرم را پرورش دهم و زاویه‌ی دیدم را تغییر دهم.

یاد بگیرم خوشحالی‌ام را به شنیدن خبری، رسیدن فردی یا نتیجه‌ی کاری معطوف نکنم.

باز هم تلاش می‌کنم برای رسیدن؛ اما این بار بدون چشم‌انتظاری.

من تلاشم را انجام داده‌ام. نتیجه قرار نیست همیشه همان باشد که می‌خواهم. در مسیر این تلاش، من ساخته می‌شوم.

هنوز در میانه‌ی راهم؛ نه آن‌قدر بی‌قرار که در ابتدای مسیر بودم و نه آن‌قدر آرام که انتظار دیگر نتواند آشفته‌ام کند.

هنوز دارم یاد می‌گیرم چگونه در انتظار بمانم و زندگی را از یاد نبرم.

شاید آرامش، رسیدن به تمام خواسته‌هایم نباشد؛ شاید آرامش، آموختن زندگی کردن در فاصله‌ی میان خواستن و رسیدن باشد.

masoumeh.delneveshte