
چشم میگشایم؛ صبح بال گشوده است. پرتوهای زرین خورشید بیواسطه بر چهرهام میتابند و گرمای نوازشگرشان، آخرین بقایای خواب را از دیدگانم میرباید. پردهها را کنار میزنم و پنجره را میگشایم تا نسیم روحبخش بامدادی به خلوت خانه سرک بکشد. با طنین آرام موسیقی، گویی شور زندگی دوباره در رگهای خانهام جاری میشود.
صدای قلقل آب در چایساز، ضیافت سادهی پنیر و کره و حلوا، و عطر اشتهابرانگیز نان کنجدی داغ در کنار استکانهای چای و شیر، آرام در گوشم نجوا میکنند که زندگی چه ساده میتواند سرشار از زیبایی باشد. پسرانم بر سر میز نشستهاند و فضای خانه از طنین شوخطبعی و خندههای دلنشینشان پر میشود. با نگاهی آکنده از مهر به تماشایشان مینشینم و در دل، شوقی بیکران برای آغازی دوباره جوانه میزند؛ افکارم در زلالی این لحظه غوطهور میشوند و نقشهایم را یکبهیک پیش چشمم مجسم میکنند.
پسرانم را رهسپار مکتب عشق و دانایی میکنم. آنگاه جامهی مادری را با ظرافتی دلنشین به ردای همسری پیوند میزنم و با وسواسی شیرین، پای به ساحت آشپزی میگذارم؛ و چه عاشقانه این نقش را زیست میکنم! گوشهی دنج من: برنج و گوشت و عطر وسوسهانگیز پیازداغ... همآوایی آرام ظرفها، قابلمه و کفگیر را دوست دارم؛ وقتی دستدردست هم میگذارند تا مرا به سرمنزل مقصود برسانند.
اینک عطر غذا در فضا موج میزند؛ عطری که زادهی مهارت همسری و مهر مادری من است. این رایحه، امضای زرین من است پای عهدنامهی عشق و مسئولیتی که تا ابد در قبال عزیزانم بر دوش دارم.