ویرگول
ورودثبت نام
مريم كشاورزيان
مريم كشاورزيانبانوی اردیبهشتی‌ام که حالِ خوشم در نوشتن رقم می‌خورد.
مريم كشاورزيان
مريم كشاورزيان
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

چقدر قیافه‌اش آشناست!

من او را جایی دیده‌ام؟!
من او را جایی دیده‌ام؟!

این روزها، آدم‌هایی را می‌بینم که قیافه‌شان برایم آشناست.

خانم سالمندی که برگه پذیرش MRI را روی میز منشی می‌گذارد یا دختری که سوار اتوبوس می‌شود و کنارم می‌نشیند یا مردی که در بیمارستان برای همسرش نوبت می‌گیرد.

انگار جدیدا آدم‌های بیشتری به نظرم آشنا می‌آیند.

انگار چشمی از غیب، از نهانی که نمی‌دانم کجا بوده و کجا خواهد بود در مسیری موازیِ زندگی‌ام، حرکت می‌کند.

شاید هم روح‌ها تصمیم گرفته‌اند؛ پنهان از جسم‌هایی که سایه هم را با تیر می‌زنند و حسابی با هم درگیرند، درهم ادغام شوند.

شاید شب‌ها که ما آرام می‌گیریم و چراغ قضاوت‌هایمان پشت پلک خواب، خاموش می‌شوند، روح‌هایمان رها از تفاوت‌های دیدگاهی، قومی، قبیله‌ای، تحصیلی و جنسی با هم گپ و گفت می‌کنند.

دیدار تازه می‌کنند و گرد آتشی می‌نشینند و غمبادهایشان را بر آتش می‌دمند. شاید به هم لبخند می‌زنند، زخم‌هایشان را به هم نشان می‌دهند و برای هم مرهم می‌گذارند.

گاهی شاید پل می‌شوند یا نردبان، می‌گذارند دیگری عبور کند و به سلامت به جایی برسد.

امیدوارم اگر چنین است؛ روح‌هایمان باقدرت در برابر جسم‌هایی که انگشت روی زخم یکدیگر می‌گذارند و فشار می‌دهند و از هم رو بر می‌گردانند و زیر پای هم را خالی می‌کنند، بایستند و رستاخیز به‌ پا کنند.

رستاخیزی که پازل‌های از هم جدا افتاده تن‌هایمان را به هم برسانند.

امروز کسی به نظرت آشنا نیامد؟

میمردمروزمرگینویسندگیمدرسه نویسندگی
۰
۰
مريم كشاورزيان
مريم كشاورزيان
بانوی اردیبهشتی‌ام که حالِ خوشم در نوشتن رقم می‌خورد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید