
این روزها، آدمهایی را میبینم که قیافهشان برایم آشناست.
خانم سالمندی که برگه پذیرش MRI را روی میز منشی میگذارد یا دختری که سوار اتوبوس میشود و کنارم مینشیند یا مردی که در بیمارستان برای همسرش نوبت میگیرد.
انگار جدیدا آدمهای بیشتری به نظرم آشنا میآیند.
انگار چشمی از غیب، از نهانی که نمیدانم کجا بوده و کجا خواهد بود در مسیری موازیِ زندگیام، حرکت میکند.
شاید هم روحها تصمیم گرفتهاند؛ پنهان از جسمهایی که سایه هم را با تیر میزنند و حسابی با هم درگیرند، درهم ادغام شوند.
شاید شبها که ما آرام میگیریم و چراغ قضاوتهایمان پشت پلک خواب، خاموش میشوند، روحهایمان رها از تفاوتهای دیدگاهی، قومی، قبیلهای، تحصیلی و جنسی با هم گپ و گفت میکنند.
دیدار تازه میکنند و گرد آتشی مینشینند و غمبادهایشان را بر آتش میدمند. شاید به هم لبخند میزنند، زخمهایشان را به هم نشان میدهند و برای هم مرهم میگذارند.
گاهی شاید پل میشوند یا نردبان، میگذارند دیگری عبور کند و به سلامت به جایی برسد.
امیدوارم اگر چنین است؛ روحهایمان باقدرت در برابر جسمهایی که انگشت روی زخم یکدیگر میگذارند و فشار میدهند و از هم رو بر میگردانند و زیر پای هم را خالی میکنند، بایستند و رستاخیز به پا کنند.
رستاخیزی که پازلهای از هم جدا افتاده تنهایمان را به هم برسانند.
امروز کسی به نظرت آشنا نیامد؟