
امروز کمی دیرتر سراغ نوشتن صفحات صبحگاهی رفتم. بعد از صبحانه دفترم را روی میز آشپزخانه باز کردم و دخترم را کنار خودم نشاندم تا مشقهایش را بنویسد.
وسط نوشتن صفحات صبحگاهی، برای گفتن کلمات درس «قدم یازدهم» بخوانیم و بیندیشیم به دخترم برای اینکه تعداد حروف را ضرب در تعداد نقطه ها کند، کل داستان را خواندم.
داستان بچه شیری بود که در قفس باغ وحش متولد شده بود. هر روز در قفس راه میرفت و برای اینکه سرش به میلههای قفس نخورد قدمهایش را میشمرد. فقط ده قدم، چون قدم یازدهم سرش به میلهها میخورد. یک روز که در قفس باز بود بچهشیر بیرون رفت اما فقط ده قدم. چون مثل همیشه میترسید که سرش به میلههای قفس بخورد. یک شبانهروز کنار بوتههای یاس خوابید و فردا با حس بوی غذا به قفس بازگشت و فرصت بیرونرفتن و تجربه جنگل و دشت و کوه و زندگی آزاد را از دست داد.
وقت خواندن آن داستان، چند لحظه ابرهای فکر، بالای سرم شکل گرفت. چهقدر شبیه بچه شیر داستان هستم. مثلاً میترسم برای چاپ کتاب مجموعه داستانکی که بارها ویرایش کردهام، قدمی بردارم. میترسم که ناشرها بگویند خوب نیست. به خاطر همین ترس خیلی چیزها را تجربه نمیکنم. مثلا رانندگی، میترسم به کسی یا چیزی بزنم یا ماشین همسرجان خراشی بردارد.
داستان بخوانیم و بیندیشیم کتاب فارسی چهارم دبستان دخترم حسابی ذهنم را مشغول کرده است. قدم یازدهم من چیست؟ بیشتر بنویسم؟ کتاب داستانک را یک بار دیگر ویرایش کنم و به انتشارات زنگ بزنم؟ اگر بگویند خوب نیست چی؟
بعد از ماهها در مقابل سوال ذهنی «که چی بشه؟» مقاومت کنم و پست اینستاگرم بگذارم؟ یا تمرینهای طراحیام را ادامه دهم؟
یا بنشینم ایبوک قلم قهرمان را بازنویسی کنم و برای هر فصل تمرینی اضافه کنم؟
قدم یازدهمی که مرا به شیرینی یک تجربه نو و حس خوب راهنمایی میکند چیست؟ شاید نوشتن همین یادداشت و انتشار آن در ویرگول باشد.