
سلام به خانم مسافر متروی خط ۳ که روز شنبه ۳۱ مرداد ماه ساعت۱۹:۱۵ در ایستگاه جوادیه حین خروج بند کیفم را پاره کرد و انگشت کوچک دست چپم را شکست.
رفتی و پشت سرت را هم نگاه نکردی که روز بعد از ساعت ۱۳:۱۵ در بیمارستان پارسا وقت گذاشتم تا پزشک متخصص ارتوپد از جشنی که بمناسبت روز پزشک، برای پزشکان بیمارستان، (وسط ویزیت و معطلی بیماران قلب و ارتوپد و زنان و... گرفته بودند)؛ بیاید و بعد از هشت بیمار انگشت متورم و کبود مرا ببیند و دستور عکس بدهد و بعد من دوباره معطل ویزیت بشوم و با پرداخت دو میلیون و دویست حق آتلبندی و چهارصد و پنجاه هزار تومان وسیله در ساعت ۱۶:۴۵ از بیمارستان خارج شوم.
رفتی و لَنگیِ سه تا چهار هفتهای زندگی همسرانه و مادری و کارمندیام را ندیدی.
بسیار غیر محتمل است که خود تو این نوشته را ببینی و بخوانی و بیندیشی؛ اما از آن جهت نوشتم که:
بیشتر مراقب خود و آدمهای پیرامونمان باشیم که ناخواسته رنج و ضرری به بار نیاوریم.
اینکه فقط بند میانی انگشت کوچک دست چپ بود و بههم ریختگی سه تا چهار هفتهای روال زندگی.
گاهی وقتها ضررها غیر قابل جبرانند. حتی گاهی یک نیش کلام هم قادر است ضربهای با بسامد ضایعه در یک عمر زندگی را درپی داشته باشد.
شاید برای شما هم پیش آمده باشد که کسی ناخواسته برایتان دردسری درست کرده و خودش از آن بیخبر باشد.
اگر دوست دارید، در مورد آن بنویسید.
سلام به خانم مسافر