ویرگول
ورودثبت نام
مريم كشاورزيان
مريم كشاورزيانبانوی اردیبهشتی‌ام که حالِ خوشم در نوشتن رقم می‌خورد.
مريم كشاورزيان
مريم كشاورزيان
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

روزنوشت من



شما هم آدمکش هستید؟؟

چند روزی است که قصد دارم مثل همه دوستان هنرمند و نویسنده دوره نویسندگی خلاق روزنوشتی را بنویسم و انتشار دهم. اما کافیست من یک تصمیم کبری بگیرم،آن وقت تمام مهمانهای کوکب خانم و کارهای مزرعه حیوانات حسنک روی سر من هوار می شود.

کارهای تمام وقت اداره و پس از آن زندگی در راند دوم یعنی خانه و خانواده و همسر و فرزندان و دوندگیهای دقیقه نود پایان سال، همه و همه متحد با هم خواهند کوشید،تا تو در پایان ساعتهای روز بیهوش، فقط به بالش و پتو بیندیشی. دیشب اما تمام کارها سر وقت و طبق برنامه ریزی پایان یافت. انتهایی ترین برنامه، بسته بندی موادغذایی بود که با پایان یافتن کیسه فریزر با وقفه مواجه شد. همسرم برای خرید نایلون ساعت نه و نیم شب بیرون رفت. من مشغول کار شدم وقتی برای لحظه ای به ساعت نگاه کردم خشکم زد. ساعت ده و پانزده دقیقه بود و همسر هنوز نیامده بود. این زمان کافی بود. برای چه؟ برای هجوم افکار منفی. چند لحظه پیش صدای آژیر آمبولانس آمده بود. گزینه اول: نکند وسط راه تصادف کرده؟ گزینه دوم: قند خونش افتاده وسط خیابان غش کرده؟ کسی خفتش کرده؟ با هر فکر چیزی فراتر از دلهره در دل و روده من پیش می رفت و تا حلقم راه می یافت. تلفن همراهش هم روی کابینت آشپزخانه بود. کم کم در ذهنم تدارک مراسم سوگواری و سختی خبر دادن به دوست و آشنا داشت ترسیم میشد که کلید، در قفل چرخید و چشمم به روی مبارک همسر روشن شد. از بیان سکانس اعتراض و خشم و... صرف نظر میکنم. وقتی کمی گذشت به احوال خودم دقت کردم دهانم خشک شده بود و تمام انرژی ام ته کشیده بود. به قدری افکار منفی در من تولید سم کرده بودند که قدرت انجام هیچ کاری را نداشتم. همسرم فقط چند دقیقه ای با همسایه مشغول صحبت شده بود اما من تا کجاها پیش رفته بودم. امروز با گذر از خیابان و مرور اتفاق دیشب با خود فکر کردم اینروزها افکار منفی و اتفاقهای ناگواری که همه مدل بر سر ما دارد آوار میشود پوسته تحمل ما را نازک کرده است. اینقدر که با یک تلنگر آماده ایم تا بشکنیم. آماده ایم تا فرو بریزیم و دست از حرکت برداریم. همه ما به نوعی آدمها را میکشیم، یا در ذهنمان یا گاهی با انتشار غمها و ناراحتی هایمان و فقط برای اینکه کمی از بار اندوه تحمیل شده بر شانه هایمان بکاهیم، ناخواسته توان حرکت و امید را از دیگران میگیریم. گویا فکر کردن به چیزهای بد خیلی راحت تر از امید داشتن، شده است. شرایطی که هم اکنون، همه ما کم و بیش با آن مواجه شدیم خود به تنهایی مثل بمب اتمی هیروشیما برای نابودی کافیست. اما گاهی تصورات و تجربه های باشکست مواجه شده و غمبادهای شخصی ما میشود قوز بالای قوز. ای کاش ذهنهایی پر انرژی و دستانی قوی و هنرمند پیدا شوند، کمی امید تزریق کنند. کار سختی است.

۱
۰
مريم كشاورزيان
مريم كشاورزيان
بانوی اردیبهشتی‌ام که حالِ خوشم در نوشتن رقم می‌خورد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید