
امروز موقع ورقزدن دفتری که مدتها بود، آن را نیمهکاره و ننوشته، رها کرده بودم، ورق کاغذی را پیدا کردم.
از این ورقهای نصفه و نیمه و تاخورده که صد تا مثل آن را وسط دفتر و کتابهایم جا میگذارم.
نکتهای که یک دفعه قد علم کرده یا یادداشتی که از یک حس زودگذر پرده برداشته یا آرزویی که یک دفعه مثل دلقک از جعبه بازی بیرون جهیده.
یادداشت کوتاهی بود برای زمانی که میخواستم خودکار تازه خریداری شدهام را امتحان کنم. انگار آن موقع خودکارم زبان درآورده بود. خیلی برایم جالب بود. یادداشتم این بود:
کیان را امتحان میکنم. خودکاری که از شهر کتاب راهآهن اول مردادماه (سالش را ننوشتهام احتمال میدهم دو سال پیش بوده است.) خریداری شده است.
_ فکر میکنی چند روز دوام میآوری
_ این به تو بستگی دارد خانم نویسنده من در خدمت تو هستم که برایت بنویسم تا اگر بخواهی، دنیای خلاقیت عمرتان را به زندگیِ بهتری در دیگری سوق دهم.
_ بادا که پاس جان تو را به نیکی دهم. میکوشم چنان نویسم که یادگاری نیکو از شما بماند. هیچ گرمایی بیشتر از همآغوشی دستم با پیکره تو، درون کالبد من، چنین شوق نمیتراود. تو و دیگر همرزمانت را میستایم. شما یارانِ جاوید مایید.
_ من از جان، مشتاقانه در خدمت خواهم بود. گر چه زندگیام به ننوشتن تو وصل است اما من ساخته شدهام برای آنکه جان دهم. در خدمتم بانویِ نویسنده.
راستی میدونستید من چند سالی که نوشتن را جدی دنبال میکنم، خودکارهایی که در خدمتم جان دادند را دور نریختم، چون مثل سربازانم هستند و برام خیلی ارزشمندند.
