
روغن كه داغ ميشود آرد سفيد و نرم را داخل تابه ميريزي و تند و تند با قاشق چوبي هم ميزني شهد در حال جوش را با قاشقي ديگر چرخانده، به لب نزديك ميكني تا عطر و طعمش را بچشي. آرد در دل روغن شروع به تغيير رنگ ميكند. از گوشه چشمت اشكي بر گونه سرازير ميشود به ياد هفته پيش همين موقع. وقتي گلابي رسيده زرد را رنده كردي تا نوش جانش كند و كمي آرامِ دردهايي كه اين چند روزه بر پيكره نحيفش هجوم آورده شود. به نگاه خسته و بيمارش كه چشم دوختي، دلت از آن همه سادگي و مهرباني و معصوميتي كه حالا رنگ رنج گرفته آتش گرفت. درست مثل همين جوش و خروش آرد در تابه مسي. شهد را كه بر سينه سوخته آرد ميريزي، انبوه دود از دلش به هوا مي پاشد گويا اين حلواي سينه سوخته هم به يكباره از داغ رسيده،گُر ميگيرد. مثل دل تو مثل دل همه كساني كه پس از نگاه آخرش حسرت به دل و سينه سوخته شدند.
با آنكه آرد با آن شهد پر عطر و گلاب و هل و زعفران زير دستت قوام ميگيرد اما داغ اين خوش طعم شدن برايش سنگين و سخت تمام ميشود. درست مثل مردن كه بهاي زندگي شيرين آن دنيا، سوختن و ساختن و رنج و زحمت اين دنياست. با گوشه آستين خيسي اشكهاي خزيده شده به گونه ات را پاك ميكني . دوباره به دوردستهاي نامعلوم، به نوك برگهاي درختان سرو خيابان، به لكه¬هاي ابر لغزان در سينه آسمان چشمهايت دوخته ميشود تا حضورش را در تكان برگها و شاخه ها حس كني. حالا كه نيست، همه چيز را به دنبال خاطره هاي بازمانده از او، ورق ميزني. با صداي آه، نفسي عميق از دل بيرون ميدهي و با حسرت به عكسهاي چسبيده به سينه آلبوم، خيره ميشوي و با خود ميگويي ايكاش هفته قبل و روزهاي قبل تر از هفته قبل، همين اشتياق ديدن عكسهايش را، در ديدن صورتش ريخته بودي.