
امروز بعدازظهر وسط پختن برنج شام، دلم یکباره پر کشید برای نوشتن، برای خلقکردن، چیزی از خود رهاکردن. تا شروع کردم هنرمند درونم، پشت چشمی نازک کرد و سر بقچه گلایهاش را باز کرد و بدون وقفه گفت: اصلا به فکر هستی که چند وقته هیچ چیز درست و حسابی ننوشتی، چطور بود که برای پروژههای مقالههای دیگران نه ظهر خواب داشتی نه شب. از کوچکترین فرصت استفاده میکردی تا بساط لپتاپت را پهن کنی و سفارش محتوای دیگری را به سرانجام برسانی.
شب با اینکه چشمانت کوره آتش میشد و تیر آهن شماره ۱۸ هم نمیتوانست پلکت را باز نگه دارد، خمیده و کورمال کورمال کار مردم راانجام میدادی. اما حالا تا به فکر ویرایش مقاله سایت یا بازنویسی داستان《پلاک شماره چهل و هفت》 که بیش از چهار سال از نوشتنش میگذرد میافتی، لقمه از گلویت پایین نرفته، مثل بستنیِ آبشده روی مبل ولو میشوی.
چطوراست موقع آن مقالاتی که بابتش چندرغاز پول سیاه گیرت آمد، فیلم برگزیده سال جهان را هم نگاه نمیکردی، اما حالا مینشینی همپای دختر خردسالت قسمت ۵۶ باباسفنجی را برای بار هشتم نگاه میکنی.
دلم از دستت خون است. نشستم برگه هدفگذاری ماه شهریور برایت طراحی کردم تا سر ذوق و تعهد برای خودت کاری کنی اما شهریور یِور شد و مهر هم که نامهربان دارد میگذرد، اما تو هنوز چون کودکی ده ساله، نرم و نازک، چست و چابک، با دو پای کودکانه میدوی به این سو و آن سو و درسهای زندگانی را به فراموشی میسپاری و همه چیز را اینقدر لِفت میدهی که روغن چراغت خاموش میشود.
حتما پایِ زور باید روی خرخرهات باشد تا برای خودت قدمی برداری؟
خلاصه همه اینها را گفت و پشتش را به من کرد و رفت. دمِ غروبی بدجوری دلم گرفت. گفتم فردا حتما پیرینت برگه اهداف را بگیرم و اهدافم را بنویسم و جلوی چشمم به دیوار سنجاق کنم تا بلکه تعهد، درِ خانه مغز مرا بزند.
وقت بگذارم بنشینم داستان و مقاله را ویرایش کنم و در سایت بارگذاری کنم و سایت خاکخوردهام را تکانی دهم تا شاید پذیرای مهمانان بیشتری شود.
از همه مهمتر شاید دل رنجور هنرمند درونم تسکین یابد.
۵ عصر هفتم مهر ۰۵
امروز ۹ روز از آن همنشینی عصرانه و دیدار کوتاه با هنرمند درون رنجورم میگذرد.
پیرینت برگه را گرفتم. داستان را ویرایش کردم، مقاله را بازنویسی کردم و گفتمان آن روز را تایپ کردم تا در ویرگول بگذارم.
حسِ خوبیست. برای خودم کار کردم. کسی درونم لبخند میزند. برق چشمانش را میبینم. باری که ناپیدا روی شانههایم سنگینی میکرد، کمی سبکتر شد.
امروز چراغ سایت مریم کشاورزیان همان بانوی اردیبهشتی عاشق نوشتن وهنر روشن شد. خاکش تکانده شد و آماده حضور مهمان است، برای خواندن داستانی جدید و مقالهای که ساده میگوید چطور به خودم قول بدهم.
شاید همه ما یک جایی، یک هنرمند درون داریم که مدتهاست منتظر یک عصرانهی دونفره است.