تو زندگی همیشه سعی کردم همه رو راضی نگه دارم و احتمالن اشتباه کردم. می‌دونم که احتمالن به نظر شما هم کار خوبی نکردم اما خب راهی‌ه که اومدم. فقط عیبش همون‌جاست که همه هم ناراضی‌ان. یعنی در ذهن اکثر اطرافیانم تبدیل شدم به یک آدمی که نه می‌شه ازش گذر کرد و بهش بی‌توجه بود، نه می‌شه گفت تا اراده کنی فلانی کنارت‌ه!
بعد همین عزیزانت که تلاشت رو می‌کنی راضی نگهشون داری که بدونن دوستشون داری، از نبودن‌هات ناراحت می‌شن. بعد شروع می‌کنن این ناراحتی رو به شکل‌های مختلف به روت می‌آرن. اونجاست که شما نمی‌دونی خواهرت رو راضی کنی، دوستت رو راضی کنی، همکارت رو دریابی یا خودت رو.
حالا این که بین گروه‌های مختلف چه روندی پیش می‌گیری یک بحثه، بحث اصلی می‌دونی کجاست؟ اونجاست که می‌گی خب پس خودم چی؟ بعد می‌بینی انقدر در تمام مسائل سعی کردی همه رو در نظر بگیری خودت نمی‌تونی یک تصمیم شٌسته‌رٌفته بگیری! نمی‌فهمی دقیقن چی می‌خوای یا چطوری راحت‌تری. به نظر من عبارت "طرف خودش رو گم کرده" اینجاست که کاربرد داره، نه وقتی یکی به خودش می‌باله و کاملن از خودش راضی‌ه!
با ترانه پیش زمینه خانوم هایده خوانده شود: دلم گم شده پیداش می کنم من...
