خونهی بچگیهامون، پنجرههای خیلی بزرگی داشت، رو به خیابونهای شلوغ شهر. کنار خونمون یک سالن عروسی بود که آخر هفتهها من و تو رو تا دیر وقت بیدار نگه میداشت؛ شبها صدای خیابون نمیذاشت بخوابیم و صبحها نور آفتاب پهن شده توی اتاق. فکر میکنم اون روزها قشنگترین روزهای بچگی من و نوجوونی تو بود.
چند شب مونده بود تا عقد و عروسی. همینجوری که طبق معمول تو اتاق تاریک دراز کشیده بودیم گفتی: چند سال دیگه یاد این شبها میافتیم و دلمون تنگ میشه... این آخرین شبهاییه که ما تو یک اتاق هستیم.
من؟ آهنگ «تو خوشبختی همین بسه برای من» خواجه امیری رو پلی کردم، پتو رو کشیدم رو سرم و مثلا خوابیدم.
میدونی؟ سال اولی که نبودی خیلی سخت گذشت.
رفیق تنهاییها، یار گردشها، پایهی فستفود خوردنها، همدم درد و دل کردنها، حتی همپای درسخوندنها؛ من همه رو یکجا از دست داده بودم. اما ضربه اصلی وقتی بود که بعد یک سال برگشتی. برگشتی و همون قدر عزیز بودی، اما دیگه هماتاقی من نبودی.
بعد دنیا گشت و گشت؛ تو مادر شدی، من دانشجو شدم. تو برگشتی ایران، من عاشق شدم. تو بچه دومت رو به دنیا آوردی و من بحران شکست رو پشت سر گذاشتم... دنیا گشت و گشت و دوباره من و تو رو همخونه و هم اتاقی کرد. خیلی وقت بود که با «تفاوت نسل» کنار اومده بودم اما در هیچ برهه ای از زندگیم انقدر ازت دور نبودم. حتی اون روزها که تو بحران فرزند دوم رو داشتی و من بحران گذر از دلتنگیها و نبودنها، حتی اون روزها که من لامتاکام با کسی حرف نمیزدم، هیچوقت این خلا بزرگ بین ما نبود که حالا هست.
یک وقتی آرزو میکردم هرگز ازت دور نشم. روزگار بالا پایین کرد تا بهم یاد بده آدم ها رو فقط «خوشحال» آرزو کنم، کنار من باشی یا نباشی؛ «تو خوش باشی، همین بسه برای من»
این روز ها فقط آرزو میکنم خندهات رو ببینم، دوباره عمیق و طولانی. حتی اگر عمقش رو قرار باشه فقط از توی عکس ببینم.