در نکوهش تاثیرپذیری

هر آدمی تو زندگی‌ش یه فیلمنامه داره، یه فیلمنامه که توش نقش اصلی رو بازی می‌کنه،فیلمنامه‌ای که مالِ اونه نه مال هیچ‌کس دیگه.
به همه چیزش فکر می‌کنه به همه جزئیاتش، هر روز و هر روز واسه خودش مرورش می‌کنه.

«بعد فیلم شروع می‌شه، از همه‌چیز این فیلم لذت می‌بره،عاشق لحظه‌به‌لحظه‌ش می‌شه...»

یهو وسط‌های فیلم بهش می‌گن این فیلم، فیلم تو نیست. اصلا فیلمنامه‌ی تو نیست. نقش تو، نقش اصلی نیست. تو فقط یه نقش فرعی داری...!

مدت‌ها می‌گذره تا از نقش جدا بشی تا از فکر فیلم و فیلمنامه با تمام جزئیات رها بشی تا فیلم رو فراموش کنی...

بزرگترین گناه آدما شاید این باشه که رضایت بدن تو فیلمنامه‌ای که مال خودشونه، نقش فرعی رو بازی کنن، که فرصت حس قشنگ گرفتن رو، تو کانون توجه بودن رو از خودشون بگیرن، که فراموش کنن که فقط یه فیلمنامه هست که توش نقش اصلی رو بازی می‌کنن.
«فقط یه فیلمنامه» ولی بازم رضایت بدن که نقششون فرعی باشه.
تا اینکه یک روزی یه چیزی از درونشون فریاد می‌زنه تو فقط یکبار می تونستی نقش اصلی رو بازی کنی، چرا این فرصت رو از خودت گرفتی؟

اون روز وقتی سیمرغ بلورین رو بهش می‌دن ارزشش از زرشک زرین هم واسش کمتره. دیگه فرصتی نداره، دیگه نقشی نمونده، دیگه فیلمنامه‌ای براش نوشته نمی‌شه...