خونههامون ته یک خیابون بود. یک خیابون خیلی خلوت و کم رفت و آمد. دبیرستان بود که دوست شدیم ولی سال کنکور که بغلدستیم بود رفیقم شد و رفیقم موند.شرکت ما که جا به جا شد، گفت میخوام ماشین رو بذارم کنار، عصرها از محل کارم پیاده بیام تا محل کارت، باهم برگردیم.
یک روزهایی اون خستهتره، یک روزهایی من. یک روزهایی مثل امروز هر دو خسته و شاکی هستیم. امروز گفت: بریم قهوه بخوریم؟ گفتم کی دیدی من بیام کافه و قهوه بخورم و شام نخورم؟ ولی قهوه خوردم. خرید کردیم و حال هر دومون بهتر شد. میدونی من فکر میکنم دست آخر خدا خواسته یه حالی به آدمیزاد بده که «دوست» ، «دوستی» و «رفاقت» رو به دنیا اضافه کرده.