مادرش توی فرودگاه بیصدا اشک میریخت. گفتم «چرا گریه میکنی؟ ما مراقب بچهایم.» گفت «کاش من این روز رو نمیدیدم».
خوب که فکر میکنم تنها وقتی که بلند بلند گریستم همان شب بود، در راه برگشت از فرودگاه بابا جلوی من راه میرفت و سیگار میکشید، چنان صدای هقهق بلندی از گلویم خارج شد که برگشت که ببیند سالم هستم یا نه. بعد قدمهایش را تندتر کرد.
یاد روزهای اول افتادم که زنگ میزدم خانه که بپرسم: «بچه خوبه؟» و صدای بغضآلود مادرم که مرا از پا درمیآورد.
یاد شبهای اول که با استرس به خانه میرسیدم. بچه، که صبورانه با ما مدارا میکرد را آخر شب بغل میکردم و به بهانه بنزین زدن با ماشین آنقدر میچرخاندم تا چشمش گرم شود.
حالا که شبها سر ده دقیقه روی پای من به خواب میرود، حالا که دیگر روزها نمیپرسد «مامانم کجاست» حالا که مادرم کمتر گریه میکند، همه اینها یکبار دیگر میگوید «میگذرد»
میدانی، دنیا با ما خوب تا نکرده و نخواهد کرد. ما انگار به دنیا آمدیم که بسازیم. من ساختن را بلدم. خوب بلدم. فقط یکی را میخواهم بهم بگوید همه این خشتها که میسازم کجاست؟ چرا سازههایم نمیشود یک نصفه دیوار که بهش تکیه کنم و قدری نفس بکشم؟ چرا سازههایم یکهو نیست میشود؟ من ساختن را خوب بلدم. من حتی با نبودن هم بلدم بسازم، اما این رسمش نیست که دیوارهای نصفه و فروریخته را لگد کنیم که بریزد. یک نفر شاید به همان چند خشت گلی با سیمانهای شره کرده دل بسته باشد.
خلاصه اینکه، خراب کردن رسم دوستی نیست عزیز من، فکری به حال خویش کن...