یک سالی را در یک شهر کوچک در کانادا دانشجو بودم. چیزی که در آن شهر دوست داشتم روحیه کمک به دیگری بین دانشجویان بود. انگار که هرکس می خواست سختی ای که خودش متحمل شده را هیچ کس دیگری تجربه نکند. حکم کلی نیست اما "همدلی" را بعد از سال ها آنجا یافته بودم.
حالا اما چندماهی ست به هوای شغل و نان و پیشرفت در کلان شهری ساکنم که هیچ خبری از همدلی نیست، اصلا شاید کسی را نمیشناسم که بدانم همدلی در دلشان جایی دارد یا نه. دلم به این شهر بند نشده اما باید اینجا را خانه کنم آنچنان که نیما می گفت:
خانه ام ابری ست اما
در خیال روزهای روشنم...