شاید با خودتان بگویید ، کی میره این همه راهو؟ کلی پول بی زبون رو بدیم بریم کافی شاپ که چی؟ ولی شما این پول بی زبون را بگذارید کنار هزینه های تراپی و روانشناس و دارو.
میشود پول نیم ساعت تراپی. و خب برای من که اینطور است که حالم را برای مدتی مدید خوب میکند. ولی تراپی که میروم بیشتر افسرده میشوم. میروی پیش تراپیست عزیز و میگوید بگو. بعد تو دو ساعت حرف میزنی و او سر تکان می دهد.
راه کار میپرسی؟ میگوید دیر اومدی نخواه زود بری. دو سه سال باید هفته ای یکی دو جلسه بیایی تا ریشه های مشکلاتت در کودکی را پیدا کنم بعد تازه چند سال دیگر بیایی و من چند تا روش بهت پیشنهاد بدهم و اجرا کنی ببینیم بهت میسازد یا نه. خلاصه داستان سر دراز خواهد داشت.
ولی یک کافی شاپ میروی و مسکن وار عمل کرده و تو را دور میکند از مشکلاتت تا بعد ببینی چه شود و چه پیش آید!
البته نمیگم که روانشناسی بد است ها، فقط می گویم مثل طب سنتی است که ۲۵ سال طول میکشد تا سبک زندگی ات را از بیخ و بن عوض کند تا کمتر سرما بخوری و مریضی هایت کاهش بیاید!
پی نوشت۰: با عرض احترام و ارادت خدمت همه ی روانشناسای عزیز و محترم
پی نوشت ۱: البته با رفیقت بری بیشتر خوش میگذره ولی من تنها میرم که همونم بازم خوبه.
پی نوشت۲: همین چند روز پیش رفتم یک رستوران که توی لیستم برای امتحان کردن بود و یک برگر خوردم که مزه ی بهشت میداد و از زمین خارج شدم و غم و غصه هام فراموشم شد.
پی نوشت ۳: ۷ پیکر رو تموم کردم. وووی که چه خوب بود. سال بلوا رو هم تموم کردم که اونم عالی بود. معرفی هاش رو مینویسم براتون.
پی نوشت۴: اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.
سید مهدار بنی هاشمی
۷آبان۰۵
@mahdarname
